Archief

Archief voor de ‘verdienmodel’ Categorie

De journalistiek als goed doel

23 februari 2012 Rick van Dijk View Comments
Business Model AD Sportcafé

Business Model AD Sportcafé

Geld verdienen met journalistiek. Altijd goed voor een fikse discussie. Nieuws is in de ogen van de consument niet schaars en behoort dus gratis te zijn. Ook adverteerders staan niet meer in de rij om hun advertenties aan nieuws te verbinden: er zijn tegenwoordig veel meer (en betere) mogelijkheden om de consument te bereiken. Tijd voor een ander verdienmodel voor de journalistiek?

Dat er betaald moet worden voor de productie van nieuws is evident en ook dat vrije nieuwsgaring een belangrijke waarde is in een democratische samenleving. Zie hier de essentie van het dilemma: nieuws vertegenwoordigt waarde, ook voor de consument, maar (vrijwel) niemand wil er voor betalen.
++ Journalistiek als bijproduct
Als mensen niet of nauwelijks willen betalen voor nieuws, dan kan dat betekenen dat dat je met andere zaken geld moet ‘verdienen’ en het nieuws gebruikt om de consument aan je te binden. Als mensen wel willen betalen voor koffie, maar niet voor een krantje, ga dan koffie verkopen en geef de krant er gratis bij. Deze lijn doortrekkend kwamen we ([http://www.persinnovatie.nl/page/4403/nl deelnemers van het door het Stimuleringsfonds voor de pers georganiseerde Business Modelling Day]) via een Nieuwscafé op het AD Sportcafé waar sporters en journalisten van de krant op speciale avonden aanspreekbaar zijn voor de bezoekers van het cafe (gratis toegankelijk voor abonnees van de krant) en waar het ook mogelijk is een gokje te wagen op sportuitslagen. Dit business model is op de afbeelding hierboven uitgewerkt op een zogenaamd [http://www.youtube.com/watch?v=QoAOzMTLP5s Canvas] volgens het model van Osterwalder.
++ Journalistiek als publiek product
Het Sportcafé is natuurlijk een leuk gedachte-experiment, maar wat als er geen goed businessmodel te vinden is? Bovendien klinkt journalistiek als bijproduct niet echt bevredigend voor de waarde die het vertegenwoordigd. Als we als samenleving journalistiek net zo belangrijk vinden als -pakweg- musea, zou je ook aan andere financieringsmodellen kunnen denken. In Nederland worden zaken die we als samenleving niet aan de markt kunnen of willen overlaten, al gauw als een taak van de overheid gezien: een publiek product dus, of zoals sommigen dat formuleren: een ‘linkse hobby’. Voor de pers gebeurt dat nu al deels en zeer beperkt via het [http://www.svdp.nl Stimuleringsfonds voor de pers], maar daarbij is geen sprake van financiering van de journalistiek zelf, omdat dat zich slecht verhoudt met het principe van uitingsvrijheid.
++ Journalistiek als rechtse hobby
In een land als de VS is het heel gebruikelijk dat succesvolle ondernemers iets terug te doen voor het land dat ze in staat heeft gesteld hun vermogen te verdienen en geld in een nieuwe vleugel van een museum steken of in een [http://knightfoundation.org/about/ fonds voor de journalistiek] onderbrengen. In Nederland is dat minder gebruikelijk, maar ook hier zijn voorbeelden te vinden: Joop van de Ende stopt bijvoorbeeld elk jaar 9 miljoen euro in culturele en creatieve initiatieven. Op het gebied van de pers zijn echter weinig voorbeelden te vinden van (particuliere) [http://www.vvoj.nl/cms/vakgids/fondsen/ fondsen die in journalistiek investeren]  zonder daar iets in de vorm van een opbrengst van terug te verwachten. Daarnaast zijn er crowdfunding initiatieven waarbij particulieren in projecten kunnen investeren (in zowel [http://voordekunst.nl/ de kunsten] als in [http://nieuwspost.nl/ onderzoeksjournalistiek]), maar de schaal waarop dat gebeurt is nog zeer beperkt.
++ Journalistiek als goed doel
Maar er is -mede geïnspireerd door het Sportcafé- nog een andere financieringsmogelijkheid: gokken. In Nederland zijn er drie instanties met een loterij-licentie: de Staatsloterij (omzet 839 miljoen), De Lotto (352 miljoen) en Novamedia. Novamedia bestaat uit drie goededoelenloterijen met een gezamenlijke omzet van 804 miljoen, waarvan 50% aan goede doelen besteed moet worden: de Postcodeloterij (270 miljoen voor mensenrechten en milieu), de BankGriroLoterij (60 miljoen voor culturele instellingen, vooral musea) en de Vriendenloterij (45 miljoen voor welzijn en sport).  Zie: [http://www.nrc.nl/nieuws/2012/02/04/bankgiro-loterij-eist-exclusiviteit-van-musea-wonderlijke-afspraken/ Gokken voor de kunsten, NRC 4 februari 2012]). Wat ontbreekt er in deze opsomming? Juist: de journalistiek. Is er geen loterij denkbaar waarbij de opbrengsten ten goede komen aan de journalistiek? Dat hoeft niet persé of juist niet binnen Novamedia te gebeuren (deze club profileert zich als een mediaorganisatie en sponsort  veel RTL-programma’s) en er zitten vast ook veel haken en ogen aan, maar de journalistiek als goed doel is in ieder geval een mogelijkheid die verdere uitwerking verdient. Wie waagt er een gokje?

Dat er betaald moet worden voor de productie van nieuws is evident en ook dat vrije nieuwsgaring een belangrijke waarde is in een democratische samenleving. Zie hier de essentie van het dilemma: nieuws vertegenwoordigt waarde, ook voor de consument, maar (vrijwel) niemand wil er voor betalen.

Journalistiek als bijproduct

Als mensen niet of nauwelijks willen betalen voor nieuws, dan kan dat betekenen dat dat je met andere zaken geld moet ‘verdienen’ en het nieuws gebruikt om de consument aan je te binden. Als mensen wel willen betalen voor koffie, maar niet voor een krantje, ga dan koffie verkopen en geef de krant er gratis bij. Deze lijn doortrekkend kwamen we (deelnemers van het door het Stimuleringsfonds voor de pers georganiseerde Business Modelling Day) via een Nieuwscafé op het AD Sportcafé waar sporters en journalisten van de krant op speciale avonden aanspreekbaar zijn voor de bezoekers van het cafe (gratis toegankelijk voor abonnees van de krant) en waar het ook mogelijk is een gokje te wagen op sportuitslagen. Dit business model is op de afbeelding hierboven uitgewerkt op een zogenaamd Canvas volgens het model van Osterwalder.

Journalistiek als publiek product

Het Sportcafé is natuurlijk een leuk gedachte-experiment, maar wat als er geen goed businessmodel te vinden is? Bovendien klinkt journalistiek als bijproduct niet echt bevredigend voor de waarde die het vertegenwoordigd. Als we als samenleving journalistiek net zo belangrijk vinden als -pakweg- musea, zou je ook aan andere financieringsmodellen kunnen denken. In Nederland worden zaken die we als samenleving niet aan de markt kunnen of willen overlaten, al gauw als een taak van de overheid gezien: een publiek product dus, of zoals sommigen dat formuleren: een ‘linkse hobby’. Voor de pers gebeurt dat nu al deels en zeer beperkt via het Stimuleringsfonds voor de pers, maar daarbij is geen sprake van financiering van de journalistiek zelf, omdat dat zich slecht verhoudt met het principe van uitingsvrijheid.

Journalistiek als rechtse hobby

In een land als de VS is het heel gebruikelijk dat succesvolle ondernemers iets terug doen voor het land dat ze in staat heeft gesteld hun vermogen te verdienen door bijvoorbeeld geld in een nieuwe vleugel van een museum steken of in een fonds voor de journalistiek onder te brengen. In Nederland is dat minder gebruikelijk, maar ook hier zijn voorbeelden te vinden: Joop van de Ende stopt bijvoorbeeld elk jaar 9 miljoen euro in culturele en creatieve initiatieven. Op het gebied van de pers zijn echter weinig voorbeelden te vinden van (particuliere) fondsen die in journalistiek investeren zonder daar iets in de vorm van een opbrengst van terug te verwachten. Daarnaast zijn er crowdfunding initiatieven waarbij particulieren in projecten kunnen investeren (in zowel de kunsten als in onderzoeksjournalistiek), maar de schaal waarop dat gebeurt is nog zeer beperkt.

Journalistiek als goed doel

Maar er is -mede geïnspireerd door het Sportcafé- nog een andere financieringsmogelijkheid: gokken. In Nederland zijn er drie instanties met een loterij-licentie: de Staatsloterij (omzet 839 miljoen), De Lotto (352 miljoen) en Novamedia. Novamedia bestaat uit drie goededoelenloterijen met een gezamenlijke omzet van 804 miljoen, waarvan 50% aan goede doelen besteed moet worden: de Postcodeloterij (270 miljoen voor mensenrechten en milieu), de BankGriroLoterij (60 miljoen voor culturele instellingen, vooral musea) en de Vriendenloterij (45 miljoen voor welzijn en sport).  Zie: Gokken voor de kunsten, NRC 4 februari 2012. Wat ontbreekt er in deze opsomming? Juist: de journalistiek. Is er geen loterij denkbaar waarbij de opbrengsten ten goede komen aan de journalistiek? Dat hoeft niet persé of juist niet binnen Novamedia te gebeuren (deze club profileert zich als een mediaorganisatie en sponsort  veel RTL-programma’s) en er zitten vast ook veel haken en ogen aan, maar de journalistiek als goed doel is in ieder geval een mogelijkheid die verdere uitwerking verdient. Wie waagt er een gokje?

Categorieën:innovatie, verdienmodel Tags:

Data have to be free

8 september 2011 Rick van Dijk View Comments

Data have to be freeGeld verdienen met nieuws op internet. Kent u dat probleem? Het blijft een van de grootste uitdagingen voor uitgevers en het Stimuleringsfonds voor de Pers heeft daarom verdienmodellen tot een van de centrale thema’s rond innovatie in de pers gebombardeerd. Onderzoekers zeggen: ja het kan! Maar de praktijk blijkt weerbarstig. Immers, ’information wants to be free’ en misschien is er wel helemaal geen verdienmodel, opperde laatst prof. Jay Rosen, en moeten we -in een samenleving waarin journalistiek beschouwd wordt als een belangrijk basisingredient voor een goede werking van de democratie- toe naar een vorm van publieke nieuwsvoorziening.

Verantwoordelijkheid overheid
Los van de vraag of dat een haalbare kaart is, kan een overheid die het belang van journalistiek onderschrijft ook nog op een andere manier een steentje bijdragen. De Nederlandse overheden op landelijk, provinciaal en lokaal niveau beschikken over schatten aan gegevens die niet altijd even goed toegankelijk zijn voor burgers of journalisten. Een voorbeeld hiervan zijn de inspectierapporten van horecabedrijven. Zogenaamde datajournalisten doen, al dan niet geholpen door WOB-procedures, dappere pogingen om op basis van deze overheidsdata zinvolle informatie te genereren. Het Stimuleringsfonds kan daarbij helpen door datajournalistieke projecten financieel te ondersteunen (ja, ook datajournalistiek is een van de thema’s op het gebied van persinnovatie), maar eigenlijk begint de verantwoordelijkheid van de overheid al eerder. Namelijk door actief databestanden te publiceren op internet en het aan anderen (uitgevers, journalisten, burgers, techneuten) over te laten er mooie dingen mee te doen.* Want misschien is het zo dat ’information wants to be free’; het uitgangspunt voor de overheid zou in ieder geval moeten zijn dat ’data have to be free’.

* In de VS is daarvoor data.gov in het leven geroepen. Vergelijkt u dat maar eens met data.overheid.nl.

Kansen voor uitgevers van digitale content

PWC rapport

Vandaag heeft het Stimuleringsfonds voor de Pers het onderzoek ‘De transitie naar digitale proposities in de krantenindustriegepubliceerd. Dit onderzoek naar de betalingsbereidheid van consumenten is uitgevoerd door PWC en biedt aanknopingspunten voor uitgevers (niet alleen voor krantenuitgevers overigens) om verdienmodellen verder te ontwikkelen, vooral nu in binnen- en buitenland voorzichtige stappen worden gezet om journalistieke content achter een betaalmuur te zetten.

Consumentenvoorkeuren
De bereidheid tot betalen voor digitale journalistieke content is vaker onderzocht en de resultaten waren zeer wisselend. Het grote verschil met eerdere onderzoeken is dat PWC diepgaand de voorkeuren van consumenten heeft onderzocht via een methode waarbij verschillende proposities (gratis, betaald, aanvullende diensten, nieuwsduiding, losse artikelen, artikelen gebundeld naar thema) aan de geënquêteerde werden voorgelegd. Hieruit bleek dat ruim 21% bereid was te betalen. De bereidheid is het hoogst bij reizigers openbaar vervoer, jongvolwassenen, gebruikers van smartphones, hoogopgeleiden, bovenmodale inkomens en abonnees op dagbladen.

bereidheid tot betalen

Percentage dat bereid is te betalen voor...

Betalingsbereidheid van abonnees en niet abonnees (bedrag omgerekend naar gemiddelde prijzen per week)

Betalingsbereidheid van abonnees en niet abonnees (bedrag omgerekend naar gemiddelde prijzen per week)

betalingsbereidheid overigen

Betalingsbereidheid van openbaar vervoerreizigers, jongvolwassenen en smartphone gebruikers

Nieuws op maat
Door de consument wordt een sterke voorkeur aan de dag gelegd voor losse artikelen, al dan niet gebundeld naar thema, waardoor de mogelijkheid ontstaat om naar eigen wens een nieuwspakket samen te stellen, ook op basis van artikelen van verschillende uitgevers (via het strippenkaartmodel).   Het pakket waar de grootste voorkeur naar uitgaat is regionaal nieuws. De bereidheid om voor dit pakket te betalen is echter lager dan bijvoorbeeld voor financieel nieuws.

Nieuws op maat waarin consumenten die bereid zijn te betalen specifiek geïnteresseerd zijn

Nieuws op maat waarin consumenten die bereid zijn te betalen specifiek in geïnteresseerd zijn

Betalingsbereidheid per type nieuws

Betalingsbereidheid per type nieuws

Motivatie om te betalen
Een belangrijke conclusie is verder dat bij de doelgroep die niet bereid is te betalen voor digitale content, een aantal bezwaren (redenen) bestaat die door de uitgevers kan worden weggenomen of verkleind. Het door deze groep genoemde bezwaar van een laag betalingsgemak kan bijvoorbeeld door de aanbieders worden verbeterd. Hetzelfde geldt volgens de onderzoekers voor de (gepercipieerde) kwaliteit of prijszetting.

Reden om wel te betalen voor online nieuws

Reden om wel te betalen voor online nieuws

reden om niet te betalen

Reden om niet te betalen voor online nieuws


Nieuws op de iPad?

Aan consumenten is ook de vraag voorgelegd op welke manier ze online nieuws (zowel gratis als betaald) tot zich nemen. De desktop blijkt veruit favoriet.

Het mediumtype waarmee online nieuws gelezen wordt.

Het mediumtype waarmee online nieuws gelezen wordt

Als iPad bezitter ben ik erg benieuwd naar de digitale krantenversies die de uitgevers voor dit apparaat gaan uitbrengen. Het onderzoek dat door PwC is uitgevoerd biedt volgens mij voldoende inspiratie om hun kranten-app vorm te geven.

Pew over betaalmuren en online advertenties

Het toch al uitgebreide State of the News Media – het jaarlijkse rapport over de staat van de Amerikaanse journalistiek* – is dit jaar uitgebreid met een sectie over economisch gedrag (economic attitudes). In januari 2010 is een telefonische survey uitgevoerd om te onderzoeken of gebruikers bereid zijn te betalen voor online nieuws en hoe ze staan tegenover online advertenties.

Volgens de onderzoekers zijn de resultaten niet bemoedigend: slechts één op de vijf nieuwsgebruikers zegt bereid te zijn te betalen voor online nieuws. En dat zijn dan ook nog de doorgewinterde online nieuwsgebruikers.  Ook blijkt slechts 35% van de online nieuwsgebruikers een favoriete nieuwssite te hebben. Als deze twee gegevens gecombineerd worden dan blijkt dat slechts 7% van de bezoekers die een favoriete nieuwssite heeft bereid te zijn om voor online nieuws te betalen.

Van degenen die aangeven bereid zijn te betalen, geeft ruim de helft de voorkeur aan een abonnementsmodel boven het afrekenen per artikel, zoals blijkt uit onderstaande grafiek.

Gegeven deze voorkeur gecombineerd met de beperkte merkentrouw (en het succes van nieuwsaggregatiesites**), is het voor uitgevers een uitdaging om een model te vinden, waarbij gebruikers niet met een veelheid van abonnementssystemen geconfronteerd worden. Het onlangs door Nederlandse regionale kranten aangekondigde strippenkaartmodel, hoewel in principe gebaseerd op het afrekenen per artikel, lijkt hieraan tegemoet te komen. De vraag zal alleen blijven of er voldoende gebruikers bereid zullen zijn om voor het nieuws van de participerende uitgevers – de Media Groep Limburg (MGL) en de Noordelijke Dagblad Combinatie (NDC) – te betalen***.

Uit het onderzoek van Pew blijkt verder dat 8 op de 10 lezers aangeeft niet of nauwelijks aandacht schenken aan online advertenties. De bereidheid om te klikken op online advertenties is als volgt:

Dit gecombineerd met het feit dat de inkomsten uit advertenties in 2009 voor het eerst niet gegroeid zijn, maakt het voorlopig niet waarschijnlijk dat er online voldoende inkomsten gegenereerd kunnen worden om online journalistiek te financieren.

Kortom, de vooruitzichten zijn vooralsnog niet gunstig: gebruikers willen niet betalen voor nieuws en willen ook niks van online advertenties weten. De oplossing is niet eenvoudig: of de gebruikers moeten hun gedrag aanpassen of uitgevers moeten andere wegen inslaan om die gebruiker te verleiden. Ik denk dat het laatste het meest voor de hand ligt.

* Uitgevoerd door het Project For Excellence In Journalism en het Pew Internet & Amercan Life Project
** Voor een nieuwe speler op deze markt, check de beta van inhetnieuws.nl
*** Als andere sites met een vergelijkbaar aanbod wel gratis blijven, dan zullen de bezoekcijfers van die sites toenemen ten koste van de betaalde sites, althans volgens Alan Rusbridger van The Guardian in dit artikel op de BBC-site.

Robert Picard: Nederland is wat innovatie betreft een middenmoter

10 december 2009 Rick van Dijk View Comments

Media-econoom Robert Picard kwam twee keer aan het woord tijdens het Seminar Innovatie in de Pers op 8 december jongstleden. In zijn eerste bijdrage, vlak na de opening door minister Plasterk, schetste hij de rol van de overheid bij het stimuleren van innovatie:

Robert Picard from Stimuleringsfonds voor de Pers on Vimeo.

Aan het einde van de middag evalueerde Picard de die middag gepresenteerde onderzoeken en projecten en kwam tot de conclusie dat Nederland niet voorop loopt wat innovatie betreft, maar ook niet nog aan de start staat. Hij verbaasde zich erover dat veel projecten gericht zijn op het doen van traditionele dingen op een nieuw platform (internet) en dat er weinig gebruik wordt gemaakt van de hoge internet/breedband-penetratie in Nederland:

Robert Picard – Afsluiting en evaluatie Innovatie in Nederland from Stimuleringsfonds voor de Pers on Vimeo.

Zie ook deze bijdragen op De Nieuwe Reporter en Villamedia over het Seminar Persinnovatie.

Wie betaalt de boodschapper?

8 december 2009 Rick van Dijk View Comments

HermesHet Stimuleringsfonds voor de Pers heeft vorige week bekend gemaakt dat PriceWaterhouseCoopers gaat onderzoeken onder welke omstandigheden consumenten bereid zijn te betalen voor online journalistieke informatieproducten en welke verdienmodellen daarbij kunnen passen.

PWC heeft eerder en op kleinere schaal de bereidheid om te betalen voor online kranten onderzocht en geconcludeerd dat consumenten bereid zijn te betalen voor een online krant als er geen gratis alternatieven voorhanden zijn.  Dit beeld wordt genuanceerd door een onderzoek van Oliver and Ohlbaum waarin 2.600 Britse volwassenen werden geïnterviewd over de bereidheid om te betalen. Daaruit kwam naar voren dat consumenten het optrekken van betaalmuren door kranten, waardoor er weinig gratis alternatieven overblijven, niet zullen waarderen. Een combinatie van micro-betalingen voor artikelen en abonnementen voor speciale content zal meer gewaardeerd worden door consumenten en ook meer opleveren voor de producenten.

Tot een vergelijkbare conclusie komen de onderzoekers van Olswang in hun jaarlijkse Media Convergence Survey. Consumenten, vooral iPhone bezitters, zijn best bereid om microbetalingen te doen of abonnementen af te sluiten voor specifiek content, maar niet voor een krant in zijn geheel.

In het nieuwe PWC-onderzoek zullen meerdere van de hiervoor geschetste lijnen bij elkaar komen. Niet alleen worden de resultaten van eerder uitgevoerde onderzoeken geanalyseerd, maar er zal ook worden gekeken naar voorbeelden uit andere sectoren, zoals de muziekindustrie en de game-industrie, en naar kritische succesfactoren als betaalgemak, het betaalmodel, gebruiksgemak, etc. om te bekijken onder welke voorwaarden gebruikers bereid zijn om te betalen voor online (journalistieke) producten. Hiertoe wordt onder meer de zogenaamde conjoint-analyse gebruikt waarmee de willingness-to-pay onderzocht wordt bij 10.000 respondenten.

Tot slot van deze bijdrage nog een kritische noot van Clay Shirky. In een interview voor een conferentie over de ecologie van het nieuws met de titel ‘Who Will Pay for the Messenger?’ staat hij nog steeds op het standpunt dat de consumptie en productie van nieuws zodanig verandert dat er voor  traditionele partijen geen peil op te trekken valt en het nog enige tijd kan duren voordat er een ‘nieuw ecosysteem’ ontstaat:

“The scale of this ‘revolution’ is such that there cannot be any salvaging of the 20th century institutions and practices of the newspapers’ heyday during their virtual monopoly on news and information. The ‘new ecosystem’ of journalism will be of many small organizations picking up the slack of the ancient and faltering traditional news bastions. Of course, these newcomers will be fully online and digitized.”

Het PWC-onderzoek heeft niet de pretentie om te voorspellen welke kant het op gaat met de nieuwssector, maar het kan de nieuwsproducenten -zowel de nieuwkomers als de krantenuitgevers- wel meer houvast geven bij het experimenten met het ontwikkelen van een duurzaam verdienmodel.

Op 8 december 2009 vond in Perscentrum Nieuwspoort een door het Stimuleringsfonds georganiseerd seminar plaats over Innovatie in de Pers.  Er werden onderzoeken over en praktijkvoorbeelden van innovatie in de pers gepresenteerd die gedaan of gaande zijn mede met behulp van subsidies uit het fonds. Tijdens de bijeenkomst werd ook het door PWC uit te voeren onderzoek kort toegelicht:

Marieke van der Donk – PWC Onderzoek Duurzame verdienmodellen from Stimuleringsfonds voor de Pers on Vimeo.


Over Google, betaalde content en Next2News

30 november 2009 Rick van Dijk View Comments

Voor een aardig overzicht hoe Google over het ontsluiten van betaalde content denkt, lees dit interview met Josh Cohen van Google News. Hieruit het volgende overzicht:

Free Content: Content is free. Google can index an entire story to make it searchable. People can find the story in Google and read the entire thing for free.

First Click Free: Content is behind a paywall. Google is allowed past and can index the entire story to make it searchable. People can find it in Google and read the entire thing for free. From that story, people cannot click to read other stories at the same publication for free (hence, the “first click free” name). However, people can potentially go back to Google, find another article from the same site, click to it from Google and read that.

Subscription: Content is behind a paywall [or requires free registration to read]. Google is allowed past and can index the entire story to make it searchable. People can find it in Google. They can only read the entire thing if they pay [or register].

Preview: Content is behind a paywall [or requires free registration to read]. Google is NOT allowed past to index the entire story to make it searchable. People can find it in Google only based on the preview content. They can only read the entire thing if they pay [or register].

Overigens werken alle vier deze opties alleen binnen Google News, de opties Subscription en Preview werken niet binnen Google Search. Dat heeft vooral een groot nadeel voor uitgevers die hun content tegen betaling beschikbaar willen stellen, maar als gevolg daarvan niet meer vindbaar zijn met Google Search.

Next2News
In plaats van lezers kun je natuurlijk ook adverteerders voor de content laten betalen en het Nederlandse Next2News heeft dit op een innovatieve manier uitgewerkt door advertenties rechtstreeks aan een artikel te koppelen. Het idee bestaat al langer, maar dit is voor het eerst dat ik het in de praktijk zie gebracht. Het maakt het mogelijk dat artikelen op Long Tail-achtige wijze beschikbaar worden gesteld, waardoor de gebruiker zijn eigen nieuwsmenu kan samenstellen zonder dat de eigenaar of auteur inkomsten misloopt. Ben erg benieuwd hoe het met dit initiatief verder zal gaan.

Helft Amerikanen bereid te betalen voor online nieuws

17 november 2009 Rick van Dijk View Comments

Volgens een onderzoek van de Boston Consulting Group (BCG) is de helft van de Amerikanen bereid een bedrag van 3 dollar per maand te betalen voor online nieuws.

De bereidheid om te betalen hangt volgens de onderzoekers samen met de hoeveelheid gratis beschikbare content in een land. De Italianen, bijvoorbeeld, zijn bereid ruim 7 dollar per maand te betalen. In de meeste landen in Europa is de online nieuwsvoorziening in handen van enkele grote spelers, terwijl er in de VS hele veel kleine spelers zijn waardoor het altijd mogelijk blijft om ergens gratis content weg te halen.
Uit het onderzoek blijkt verder dat men vooral bereid is te betalen voor:
  • uniek nieuws (lokaal of specifiek nieuws);
  • tijdig nieuws (news alerts);
  • gemakkelijk toegankelijk nieuws op een apparaat naar keuze.
Verder is de bereidheid om te betalen voor online nieuws van kranten groter dan voor nieuws van andere media (omroepen en websites).
In elk land blijken lezers die betalen voor een krant, sneller bereid te zijn de portemonnee te trekken voor internetnieuws.
Intussen maakt een voormalig partner van BCG, Arnon Mishkin – tegenwoordig werkzaam bij de Mitchell Madison Group, een interessante vergelijking tussen iTunes en de Apps van Apple. Waar iTunes het mogelijk maakt om producten te ontbundelen (cd’s opknippen in losse nummers), maken Apps (op de iPhone of op de te verwachten iTablet) het juist mogelijk om producten (lees: artikelen) te bundelen omdat gebruikers niet snel van Apps wisselen. De uitdaging voor uitgevers is dan om te kijken op welke manier ze het beste kunnen bundelen: generiek (zoals dagbladen en omroepen nu doen) of specifiek (zoals tijdschriften en Amerikaanse betaalzenders).
Volgens Arend van den Berg, hoofdredacteur van Z24, heeft het helemaal geen zin om te speculeren over de bereidheid om te betalen voor nieuws. Nieuws op internet blijft namelijk gewoon gratis, omdat nieuws overal en gratis is en internet bovendien een kassa ontbeert.
Het is volgens hem beter als energie gestoken wordt in andere zaken dan lezersinkomsten zoals: advertentie-inkomsten, een webwinkel, commissies voor transacties met derden, etc. Met andere woorden: indirect aan lezers verdienen in plaats van direct en dan heb je juist een open site nodig.
Minister Plasterk is het daar niet mee eens. Volgen een interview op Nu.nl is een betaalmodel voor webjournalistiek van levensbelang. Pas dan heeft volgens hem de pers als waakhond van de democratie (traditioneel de rol van kranten) succesvol de overstap naar het web gemaakt.
Wie weet wie er gelijk heeft, mag het zeggen. Het lijkt voorlopig vooral een kwestie van geloof in het ene of het andere model.

Nieuwswebsites krijgen omroepbeelden via ANP

14 november 2009 Rick van Dijk View Comments

HILVERSUM – De Nederlandse Publieke Omroep (NPO) wil via het Algemeen Nederlands Persbureau (ANP) videobeelden beschikbaar stellen voor nieuwswebsites.

Daarnaast sluit de NPO een nieuw contract met het ANP voor de levering van nieuws.

Beide partijen zijn een nieuw contract overeengekomen, voor een periode van drie jaar. Dit omhelst de dienstverlening van het persbureau aan NOS Nieuws, Studio Sport, de Wereldomroep en alle publieke omroepen.

”Het is goed en prettig dat twee instituten op het gebied van nieuws elkaar weer gevonden hebben. In een veranderend medialandschap blijven we desalniettemin partners”, aldus NOS-mediadirecteur Jan de Jong.

“Ondanks dat de afhankelijkheid van elkaar anders is geworden, zetten we gezamenlijk een stap naar de toekomst toe. Wie weet wat deze samenwerking allemaal nog oplevert.”

Het is nog niet bekend wanneer de omroepbeelden precies beschikbaar komen en onder welke voorwaarden.

Commissie-Brinkman

De commissie-Brinkman onderzocht op verzoek van Plasterk mogelijkheden om dagbladen in Nederland te ondersteunen.

Een van de opties is om omroepbeelden beschikbaar te stellen voor kranten, aangezien die in slechte economische omstandigheden moeite hebben om fors te investeren in internet.

De NPO en het ANP kondigden vrijdag aan dat het persbureau een centrale rol kan spelen bij het verspreiden van videonieuws om op deze manier publieke omroepen en dagbladen nauwer te laten samenwerken, zoals minister Ronald Plasterk (Media) wenst.

Verstrekken

De publieke omroep verklaarde zich al eerder bereid om nieuwsbeelden onder voorwaarden te verstrekken aan met name kranten.

”De omroepen kunnen een dagelijkse stroom van onafhankelijk en betrouwbaar videonieuws aanbieden en zo de journalistieke kwaliteit van het internet vergroten”, zegt bestuursvoorzitter Henk Hagoort van de NPO over de toekomstige samenwerking met het ANP.

Volgens Luc van Gompel, algemeen directeur van het ANP, is het persbureau een logische partner in dit proces. ”Het ANP heeft traditioneel de rol van verkeersknooppunt voor de Nederlandse media. Deze samenwerking heeft voordelen voor alle betrokkenen.”

Het ANP levert van oudsher tekst, foto’s en radioberichten aan de media en investeerde de afgelopen jaren fors in video.

© ANP

Mediaprofessor Picard over micro-payments

4 november 2009 Rick van Dijk View Comments

In twee artikelen op zijn blog The Media Business gaat mediaprofessor Robert Picard in op de mogelijkheid om internetgebruikers voor artikelen te laten betalen. Zowel aan de aanbod- als de vraagkant ziet hij een aantal problemen. Om aan de aanbodkant te beginnen: het is niet alleen lastig om de prijs per artikel te betalen (je kunt vooraf wel de prijs van een krant bepalen, maar niet van een individueel artikel omdat je niet weet wat de waarde van dat artikel voor de lezer zal zijn), de transactiekosten die samenhangen met de auteursrechten en het per artikel afrekenen zijn waarschijnlijk zo hoog, dat de prijs alleen al op basis daarvan tenminste 2 – 10 dollar zal moeten bedragen. En daarmee zijn we aan de vraagkant aanbeland: zijn internetgebruikers bereid dit bedrag te betalen? Het antwoord van Picard: waarschijnlijk niet, zeker als je weet dat het vooral de gebruikers van nieuws op internet zijn die niet bereid zijn om voor een papieren krant te betalen.

Get Adobe Flash playerPlugin by wpburn.com wordpress themes