Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen: ik heb geen abonnement meer op een papieren krant *). Kranten lezen doe ik nog wel, maar dat is ofwel een gratis exemplaar (bij voorkeur De Pers) of een los aangeschaft exemplaar (het FD door de week en het AD vanwege het regionale nieuws in het weekend). Verder kijk ik het journaal (op tv of via de iPhone/iPad), browse door nu.nl of lees RSS-feeds. Waarom heb ik geen abonnement meer? Te veel geld voor nieuws dat niet op mijn behoeften is toegesneden. De krant wil alles voor iedereen zijn en dat lijkt prachtig, maar waarom zou ik daarvoor betalen? Verderop meer daarover.

Digitale krant
De digitale krant heeft in potentie voor mij betere papieren. Ik heb enige tijd terug een jaar een abonnement gehad op de digitale NRC voor de iLiad van iRex. Het lezen daarvan was echter geen onverdeeld genoegen, dus daar ben ik gauw mee opgehouden. Wat dat betreft zien de digitale edities van kranten voor de iPad er een stuk beter uit. In Nederland zijn die er overigens nog nauwelijks **).  NRC is één van de weinige kranten waar je een abonnement op de digitale krant voor de iPad kunt nemen ***). De krant is op twee manieren te lezen, zowel in de traditionele kranten lay-out als in een meer lineaire vorm. Maar enige verrijking van de content (extra foto's, video, hyperlinks, het delen van content, advertenties) is ver te zoeken. Verder heeft de Persgroep aangekondigd 'hoogstwaarschijnlijk in september' met een iPad-app voor zijn kranten te zullen komen. Afgaande op dit artikel in de Volkskrant valt te vrezen dat de iPad-app vergelijkbaar zal zijn met die van NRC ****). Zowel NRC als Volkskrant zijn overigens ook met Pressreader te lezen, een app die toegang biedt tot honderden internationale kranten die per stuk zijn aan te schaffen (voor 99 dollarcent) of allemaal tegelijk toegankelijk zijn voor 10 dollar in de maand. Het is mogelijk de kranten te doorzoeken, vergelijkbare artikelen te vinden en artikelen te mailen. Veel waar voor je geld dus.

NU.nl
In vergelijking met de Nederlandse kranten doet NU.nl het een stuk beter door een dag voor de officiële introductie van de iPad in Nederland met een eigen app te komen. De app ziet er prachtig uit met video, foto's, populaire onderwerpen op twitter, de mogelijkheid om berichten te delen via twitter (helaas niet via de mail) en is bovendien gratis. Volgens mij bouwt NU.nl hiermee een voorsprong op die voor de Nederlandse kranten moeilijk in te halen zal zijn, zeker als ze vast blijven houden aan een digitale krant met een statisch karakter.

Bereidheid om te betalen
Om consumenten (en dus ook mij) te laten betalen voor nieuws, is echter meer nodig dan een app als van NU.nl. Al langer pleit ik voor een iTunes model voor nieuws. Ik citeer even uit eigen werk (april 2009):

Al eerder ben ik op basis van de long tail tot de gedachte gekomen dat een iTunes-achtig model waarschijnlijk een oplossing biedt, al dan niet gekoppeld aan de mogelijkheid van microbetalingen (zoals legalsounds.com) of een abonnement (zoals Last.fm). Kern van dit model: het stelt de gebruiker centraal, de content is op itemniveau beschikbaar, het aanbod is groot en makkelijk doorzoekbaar, er is een gebruiksvriendelijke interface, de gebruiker is bereid te betalen voor de content èn er is een gebruiksvriendelijk apparaat waarop de content geconsumeerd kan worden. Als het met muziek lijkt te werken, waarom dan niet met nieuwsitems?

Het gebruiksvriendelijke apparaat is er inmiddels en ook lijkt de consument bereid te betalen voor nieuws op maat, zoals bleek uit recent onderzoek dat in opdracht van het Stimuleringsfonds is uitgevoerd door PWC. En ook een Amerikaans onderzoek biedt aanwijzingen in die richting. Kortom, iedereen is er klaar voor. Nu de Nederlandse krantenuitgevers nog.

*) En dat al ruim twee jaar niet meer. Dat is op zich niet zo bijzonder, maar wel als je werkt waar ik werk.
**) Enkele buitenlandse voorbeelden: de Wall Street Journal (gedeeltelijk gratis en verrijkt met video, foto's en reclame), The Guardian (nieuwsfoto's), New York Times (gratis selectie van artikelen) en USA Today (meest uitgebreide en bovendien gratis).
***) Tot voor kort kon je daar een gratis proefabonnement voor zes weken op nemen, maar dat aanbod is volgens mij vervallen.
****) Deze aankondiging kon natuurlijk niet uitblijven nadat bekend was geworden dat de voormalige hoofdredacteur van de Volkskrant, Pieter Broertjes, had laten weten nog nooit een iPad te hebben vastgehouden.

Vandaag heeft het Stimuleringsfonds voor de Pers het onderzoek 'De transitie naar digitale proposities in de krantenindustrie' gepubliceerd. Dit onderzoek naar de betalingsbereidheid van consumenten is uitgevoerd door PWC en biedt aanknopingspunten voor uitgevers (niet alleen voor krantenuitgevers overigens) om verdienmodellen verder te ontwikkelen, vooral nu in binnen- en buitenland voorzichtige stappen worden gezet om journalistieke content achter een betaalmuur te zetten.

Consumentenvoorkeuren
De bereidheid tot betalen voor digitale journalistieke content is vaker onderzocht en de resultaten waren zeer wisselend. Het grote verschil met eerdere onderzoeken is dat PWC diepgaand de voorkeuren van consumenten heeft onderzocht via een methode waarbij verschillende proposities (gratis, betaald, aanvullende diensten, nieuwsduiding, losse artikelen, artikelen gebundeld naar thema) aan de geënquêteerde werden voorgelegd. Hieruit bleek dat ruim 21% bereid was te betalen. De bereidheid is het hoogst bij reizigers openbaar vervoer, jongvolwassenen, gebruikers van smartphones, hoogopgeleiden, bovenmodale inkomens en abonnees op dagbladen.

Percentage dat bereid is te betalen voor...

Betalingsbereidheid van abonnees en niet abonnees (bedrag omgerekend naar gemiddelde prijzen per week)

Betalingsbereidheid van openbaar vervoerreizigers, jongvolwassenen en smartphone gebruikers

Nieuws op maat
Door de consument wordt een sterke voorkeur aan de dag gelegd voor losse artikelen, al dan niet gebundeld naar thema, waardoor de mogelijkheid ontstaat om naar eigen wens een nieuwspakket samen te stellen, ook op basis van artikelen van verschillende uitgevers (via het strippenkaartmodel).   Het pakket waar de grootste voorkeur naar uitgaat is regionaal nieuws. De bereidheid om voor dit pakket te betalen is echter lager dan bijvoorbeeld voor financieel nieuws.

Nieuws op maat waarin consumenten die bereid zijn te betalen specifiek in geïnteresseerd zijn

Betalingsbereidheid per type nieuws

Motivatie om te betalen
Een belangrijke conclusie is verder dat bij de doelgroep die niet bereid is te betalen voor digitale content, een aantal bezwaren (redenen) bestaat die door de uitgevers kan worden weggenomen of verkleind. Het door deze groep genoemde bezwaar van een laag betalingsgemak kan bijvoorbeeld door de aanbieders worden verbeterd. Hetzelfde geldt volgens de onderzoekers voor de (gepercipieerde) kwaliteit of prijszetting.

Reden om wel te betalen voor online nieuws

Reden om niet te betalen voor online nieuws

Nieuws op de iPad?
Aan consumenten is ook de vraag voorgelegd op welke manier ze online nieuws (zowel gratis als betaald) tot zich nemen. De desktop blijkt veruit favoriet.

Het mediumtype waarmee online nieuws gelezen wordt

Als iPad bezitter ben ik erg benieuwd naar de digitale krantenversies die de uitgevers voor dit apparaat gaan uitbrengen. Het onderzoek dat door PwC is uitgevoerd biedt volgens mij voldoende inspiratie om hun kranten-app vorm te geven.

Amazon Kindle app

Zoals ik hier eerder liet weten, heb ik nu ruim een maand een iPad en ik doe er veel mee: feeds lezen, film en series kijken, e-mails schrijven, muziek luisteren, etc. Maar boeken lezen deed ik eigenlijk niet. Toch ben ik afgelopen weekend maar eens een boek gaan lezen dat ik via de Kindle-app gedownload had. En ik moet zeggen: het bevalt eigenlijk wel, vooral op een warme zomeravond als het buiten wat donkerder begint te worden is zo'n iPad ideaal. Overdag (en zeker in direct zonlicht) is het minder prettig leesbaar, maar in de schaduw nog alleszins aanvaardbaar.*)

Het sociale lezen

Het sociale lezen
Bij het lezen van dat boek kwam ik een stuk tekst tegen dat was onderstreept: dat bleek een stuk te zijn dat door andere lezers werd gewaardeerd. En dat introduceert een nieuwe, sociale dimensie aan het lezen. Niet alleen: de mensen die dit boek kochten vonden dat boek ook leuk, maar ook: andere lezers waardeerden vooral die en die passages. Zet al die passages op een rijtje en je kunt snel door een boek hoppen. Minder geschikt voor romans, maar voor alle management- en studieboeken een uitkomst lijkt mij.

*) Met de Kindle-app op je iPhone kun je bovendien het boek verder lezen op het punt waar je gebleven bent. Erg handig voor verloren momenten als je je iPad niet bij je hebt.

Nu ik ruim een maand over een iPad beschik, is het tijd voor een evaluatie. Waar gebruik ik de iPad allemaal voor, wat mis ik nog en wat niet? En wat voor apparaat is het eigenlijk? Een e-reader? Een iPod Touch XL? Een passief media-apparaat?

iPad als mediapad
Om met het laatste te beginnen: een iPad is wat ik een mediapad zou willen noemen: geschikt voor het consumeren van verschillende soorten media, zowel tekst en foto's als muziek en video. Ik gebruik hem dagelijks: om te surfen op de bank, muziek te luisteren in de trein, een aflevering van een tv-serie te kijken in bed *) of om rss-feeds (met Headline), PDF's (met Goodreader), tijdschriften (zoals Wired) en gebookmarkte artikelen (met Instapaper en Read it Later) te lezen **). Boeken lezen (toch één van mijn favoriete bezigheden) doe ik eigenlijks nauwelijks op de iPad, ook al gaat het kopen en downloaden van boeken via de Kindle App van Amazon erg gemakkelijk (via de iBook store kunnen nog geen recente boeken worden gekocht) ***). Een e-book reader zou ik de iPad dus zeker niet willen noemen. Bovendien zijn paperbacks inclusief verzendkosten nog steeds goedkoper dan de e-book versie.

Tot zover de 'passieve' kant van de iPad. Omdat fotograferen en filmen niet kan met de iPad (overigens wel het bewerken daarvan), blijft er aan de actieve kant eigenlijk één ding over: schrijven. En dat doe ik dan ook regelmatig: mailtjes maken en beantwoorden (via de standaard mail app), de agenda bijwerken (ook via de standaard app), notities maken (met Evernote) en aan concepten van blogs werken (met de Wordpress app, maar ook met Evernote). De batterij van de iPad gaat echt ongelofelijk lang mee (meer dan 10 uur), dus genoeg om er een hele dag mee te werken. Kortom, een ideaal apparaat. Maar natuurlijk blijft er altijd wat te wensen over.

Wat mis ik nog?
Een USB-poort? Zo 2009! Om bestanden uit te wisselen gebruik je ofwel iTunes (helaas nog wel via een draadje) ofwel een dienst als Dropbox. Dropbox maakt het uitwisselen van bestanden super makkelijk, omdat op alle apparaten waarop dit programma staat geïnstalleerd de bestanden gesynchroniseerd zijn (in de gratis versie tot 2GB). Verder is het uitwisselen van bestanden met anderen erg eenvoudig, omdat via de webversie van Dropbox een link naar het uit te wisselen bestand kan worden gemaakt.

Een camerafunctie? Mis ik ook niet. Als ik ergens een snapshot van wil maken, gebruik ik m'n iPhone wel ****). Omdat multitasken (nog) niet mogelijk is op de iPad, gebruik ik mijn iPhone behalve voor foto's ook als invoerapparaat voor notities als ik iets op de iPad aan het lezen ben. Die notities worden vervolgens via Evernote automatisch gesynchroniseerd met mijn iPad.

Een telefoon? Laatst zei iemand tegen mij dat hij pas een iPad zou kopen als hij ermee kon bellen. Hoewel dat nu al zou kunnen via Skype, lijkt me dat niet echt handig, ook niet met headset ****). En hoewel ik de iPad vaak bij me heb, steek je die toch niet zo makkelijk bij je als je telefoon (dus een aparte telefoon blijft toch noodzakelijk).

Wat mis ik dan wel? De mogelijkheid om zonder kabel met iTunes mijn muziek, films en apps te synchroniseren, online TV-kijken op de iPad, annotaties kunnen maken op PDF's (liefst met Goodreader) en de apps Uitzending Gemist en Nu.nl voor de iPad *****).  Wat het online TV-kijken betreft: niet alle uitzendingen zijn via streaming beschikbaar of te vinden in Uitzending Gemist. Ik wil mij bij wijze van uitzondering af en toe best aan de voorgeschreven kijktijden van de omroepen houden, maar dan toch graag op het apparaat naar mijn keuze. Ik vind de iPad nu al een venster op de wereld, maar met de mogelijkheid van TV-kijken, wordt het dat helemaal.

*) Voor de kijkers die zich na de laatste aflevering van Lost enigszins, uh, verloren voelen, heb ik het volgende alternatief in de aanbieding: FlashForward. Binnenkort (vanaf 1 juli) te zien op Veronica, met een aantal bekende gezichten uit Lost en een vleugje 24 (van dezelfde bedenkers namelijk), maar dan zonder die irritant rinkelende telefoons. Helaas heeft ABC besloten seizoen 2 te cancellen vanwege te lage kijkcijfers. Voor de liefhebbers van ABC-series heb ik daarom het volgende alternatief: Modern Family, een sitcom met trekjes van The Office en Everybody Loves Raymond (maar dan zonder de irritante ingeblikte lachsalvo's). Voor seizoen 2 schijnt de opdracht al de deur uit te zijn.

**) In een afzonderlijke blogpost zal ik binnenkort de genoemde apps uitgebreider bespreken.

***) Dat komt, denk ik, omdat je elke bezigheid op de iPad in principe wilt afronden. Een boek lees je in de meeste gevallen niet in één keer uit.

****) Ik kan me overigens wel voorstellen dat een camerafuntie voor chatten of videobellen handig zou kunnen zijn.

*****) De apps die voor de iPhone zijn gemaakt kunnen op de iPad worden uitvergroot, maar het resultaat is het net niet: de letters zijn net iets te vaag en de resolutie van de video is net iets te laag.

Apple Store in Meatpacking District

Op 5 mei liepen we door het hippe Meatpacking District in New York en terwijl we op zoek waren naar het Gansevoort Hotel om op de rooftop bar ('The Plunge') van het uitzicht op de Hudson en een drankje te genieten, liepen we bij toeval* tegen een Apple Store aan. Toch maar even binnen informeren of de Wifi-versie van de iPad inmiddels weer beschikbaar was. Ik schoot een blauwhemdige verkoper ** aan en ... verrassing! de iPad zonder 3G was gewoon op voorraad. De transactie was daarna vrij snel rond. Hij gebruikte daarvoor een iPod touch met een case waarin een cardreader was verwerkt. Een speciale app wikkelt vervolgens de transactie af: even een handtekening (met je vinger) zetten, je e-mailadres opgeven en je krijgt de factuur toegemaild. Waarom werkt dat eigenlijk in alle winkels niet zo? Gewoon bij de verkoper afrekenen? ***

Uitzicht op iPad en Hudson

Zonder applaus, maar met iPad en aanwijzingen van de verkoper gingen we vervolgens naar het Gansevoort Hotel om de iPad uit te pakken en een drankje te nemen. U begrijpt dat dit een van de mooiere momenten van onze trip naar New York was.

* Mijn vrouw gelooft overigens niet in toeval.
** De verkoper bleek erg vriendelijk en informeerde naar de kansen van het Nederlands elftal in Zuid-Afrika. WTF? Hij wist zelfs meer van het Nederlandse voetbal dan ik. Nou is daar niet zo heel veel voor nodig, maar van een Amerikaan had ik dat niet verwacht. Het bleek dan ook geen Amerikaan te zijn, maar een Ier die twee jaar geleden naar New York was verhuisd.
***Zodra zich echter een wachtrij achter de kassa begint te vormen, vervalt de mogelijkheid om bij een blauwhemd af te rekenen: 'There's a line sir!'.

Apple Store

Op 30 april kwam ik aan in New York en dezelfde avond toog ik met mijn zoon (en op zijn uitdrukkelijk verzoek) naar de Apple Store op Fifth Avenue. Het was daar, anders dan op de foto, ontzettend druk en Apple medewerkers in blauwe shirts waren bezig om een schifting te maken in het kooplustige publiek: zij die een iPad wilden kopen en zij die voor andere Apple producten kwamen. Ik had het me niet gerealiseerd, maar enkele uren daarvoor (om 5.00 pm) was net de iPad 3G geïntroduceerd. Regelmatig kwamen dus nieuwe iPad eigenaren onder applaus van Apple medewerkers naar buiten en toen wij eindelijk naar binnen mochten, kreeg mijn zoon een high-five met een 'You're gonna get an iPad!' yell. Nee, het managen van een hype kun je gerust aan Apple overlaten.

Teleurstelling
Via het glazen huis ga je met een trap naar beneden waar je in een door rode linten afgescheiden ruimte een verkoper krijgt toegewezen. En waag het niet zelf  op een blauwhemd af te lopen, want dat levert je de opmerking 'Are we gonna stand in line, sir?' op. Met het schaamrood op de kaken, ga je braaf naast zo'n blauwhemd staan wachten totdat je door een andere blauwhemd naar een rij kassa's wordt gewenkt waar blijkbaar alleen maar iPads worden verkocht. Toen ik liet weten alleen geïnteresseerd te zijn in een wifi-versie zonder 3G, werd ik meewarig aangekeken: 'We're sorry sir, but they are out of stock right now'. Ik kon me wel op een wachtlijst laten plaatsen, maar dat kon uiteraard niet bij hem. Daarvoor moest ik me in het andere gedeelte tussen het winkelend publiek begeven en me tot een andere blauwhemd wenden. Dat hebben we dan maar gedaan, nadat we eerst uitgebreid een iPad hadden bepoteld, want een mooi apparaat blijft het natuurlijk wel. Met gemengde gevoelens, zonder iPad en zonder applaus kwamen we weer naar buiten. Later deze week nog maar eens proberen...

Al jaren heb ik mijn PC/Mac in de woonkamer staan en verbonden met mijn tv en receiver. Handig om mp3's via de stereo te luisteren en foto's en video via de tv te kijken. Met Windows was het altijd een beetje behelpen als het ging om het ging om het vinden van een programma dat een goede interface biedt om makkelijk via je tv door de mediabestanden op je PC te browsen, de zogenaamde Mediacenter software. Apple maakt het standaard al een stuk eenvoudiger met FrontRow, helemaal in combinatie met de bij de iMac geleverde afstandbediening. Ik heb daarnaast ooit de alfa versie van Boxee geinstalleerd, maar er nooit serieus gebruik van gemaakt. Totdat het programma kort geleden werd geupdate tot een beta-versie en MKV-bestanden ineens met het Boxee-icoontje werden weergegeven. Sneaky natuurlijk, maar het werkte wel: ik ging Boxee direct uitproberen. Boxee blijkt over een prachtige interface te beschikken en al mijn mediabestanden (inclusief die van de externe harde schijf) zijn geindexeerd en via Boxee te bekijken en te beluisteren.

Boxee startscherm

Op het startscherm vind je bovenin de verschillende typen mediabestanden die op je PC of Mac staan en ook de zogenaamde Apps. Dit zijn in feite videokanalen, bijvoorbeeld MTV of Youtube. Elk af te spelen (of afgespeeld) mediabestand kan gedeeld worden via sociale media als Twitter of kan aan een wachtrij (Queue) worden toegevoegd om later te bekijken. Die Queue vind je rechts onderin het scherm. Voor een uitleg van de mogelijkheden van Boxee, check deze tutorial:

Boxee als stand alone mediacenter
Naast de mogelijkheid om Boxee op je PC en Mac te installeren en deze met je TV te verbinden, is het ook mogelijk om Boxee als zelfstandig Mediacenter te gebruiken:
- door een (oude) PC, of beter nog: Mac Mini, alleen voor Boxee te gebruiken;
- door Boxee op een Apple TV  te installeren;
- door een Boxee Box aan te schaffen (binnenkort verkrijgbaar in de VS).

Nog een paar handigheidjes
Voor iPhone bezitters is de Boxee app aan te bevelen. Daarmee tover je je iPhone om in een afstandsbediening voor Boxee, zoals in dit filmpje wordt gedemonstreerd.

Verder is de Add to boxee bookmarklet erg handig. Daarmee voeg je video's van een website via één druk op de knop toe aan je wachtrij (Queue) van Boxee om thuis op je gemak te bekijken.

Blijft er nog wat te wensen over? Jazeker. Veel content die in de VS wordt aangeboden wordt afgeschermd voor buitenlandse gebruikers. Er zijn trucjes om dit, net als bij Hulu, te omzeilen, maar meestal worden deze gaten vrij snel gedicht. Verder zou het prachtig zijn om Uitzending Gemist op Boxee te bekijken. Er bestaat  een plugin voor XBMC (het open source mediacenter platform waarop Boxee gebaseerd is) waarmee het mogelijk moet zijn om Uitzending Gemist aan te praat te krijgen, maar mij is dat (nog) niet gelukt. De plugin is hier te vinden.

Heb je nog interessante tips of aanvullingen? Laat het me weten!

New York weergeven op een grotere kaart

Een groot deel van de voorpret van het op reis gaan is het van te voren uitzoeken van de bezienswaardigheden die je wilt bezoeken. Dit jaar ga ik bijvoorbeeld naar New York en ik heb de highlights vastgelegd in Mijn Kaarten van Google Maps. Maar als ik die locaties wil bekijken op mijn iPhone dan blijkt de app Kaarten (powered by Google) niet de mogelijkheid te hebben om te synchroniseren met Mijn Kaarten*. Gemiste kans natuurlijk (voor zowel Google als Apple). Maar in de wetenschap dat de gemiste kans voor de een, de uitdaging is voor de ander ben ik op zoek gegaan naar een alternatief en mijn zoektocht heeft het volgende opgeleverd:

1. De My Maps app (betaald, 1,59 euro,***)
Barst van de mogelijkheden maar daardoor ook moeilijk te doorgronden. Door te schudden met je iPhone krijg je een menuregel, waarvan de rechter menu-optie de mogelijkheid geeft om Mijn Kaarten te importeren. Door een kaart aan te vinken worden de daarin opgeslagen locaties weergegeven op een kaart van Google en is het zelfs mogelijk de zelf  aan een locatie toegevoegde 'rich text' (dus incl. hyperlinks en afbeeldingen) te bekijken. Ook is het mogelijk een route te maken waarin de verschillende locaties zijn opgenomen en deze route te laten weergeven in de Kaarten app van je iPhone. Ik heb deze app gewaardeerd met drie sterren vanwege het beperkte gebruiksgemak.

2. De MyGmaps app (betaald, 0,79 euro, **)
Een stuk eenvoudiger dan My Maps. Na het invullen dan accountnaam en wachtwoord van Gmail, worden Mijn Kaarten van Google Maps binnengehaald en kun je elke kaart bekijken. Het is niet mogelijk om een route aan te maken. Heeft door de beperkte mogelijkheden twee sterren gekregen.

3. mymapsmobile.com (gratis, ****)
Surf met Safari op je iPhone naar dit webadres en vul je accountgegevens van Google in. Belangrijk is om de pagina volledig te laten laden, voordat je op een kaart klikt om een lijst met locaties te openen (anders wordt de lijst niet goed weergegeven). Door vervolgens op één van de locaties te klikken, wordt de app Kaarten geopend en de locatie weergegeven. Op de kaart staan dan ook alle andere locaties van die betreffende Kaart. In plaats van een locatie te kiezen in de lijst, kun je ook een route uitstippelen met de optie Get Directions. De route wordt dan geopend in de app Kaarten. Al met al een vrij volledige toepassing die niet onderdoet voor de betaalde apps**. Door een snelkoppeling te maken (via de + onderaan safari kiezen voor de optie 'Zet in beginscherm') is de site zelfs bijna niet van een app te onderscheiden. Vanwege de prijs/prestatie-verhouding gewaardeerd met vier sterren.

Wat ik nog mis: de mogelijkheid om Mijn Kaarten ook offline*** te raadplegen. In New York zijn ongetwijfeld veel (gratis) hotspots, maar natuurlijk niet op het moment dat je een locatie aan het zoeken bent. De app die deze functionaliteit combineert met de mogelijkheid van Mymapsmobile kan wat mij betreft 5 sterren krijgen (en vooruit: daar wil ik ook best voor betalen).

* Overigens heeft de Google Earth app op de iPhone in tegenstelling tot de Kaarten app wel de mogelijkheid om Mijn Kaarten te importeren. Behalve dat je dan de locaties via Google Earth kan bekijken, zie ik er eigenlijk verder niet de meerwaarde van.

** Er is nog een gratis mogelijkheid om Mijn Kaarten te bekijken op je iPhone die ik verder niet heb uitgeprobeerd omdat het mij te omslachtig leek. Voor de liefhebber: http://adlr.info/mymaps-iphone.html

*** Voor het offline raadplegen van kaarten gebruik ik de app Offmaps (1,59 euro) dat de mogelijkheid biedt om kaarten vooraf (als je online bent) in een cache te plaatsen. Ook is het mogelijk om City Guides te downloaden (er kunnen drie guides gratis gedownload worden, daarna moet er betaald worden).

Het toch al uitgebreide State of the News Media - het jaarlijkse rapport over de staat van de Amerikaanse journalistiek* - is dit jaar uitgebreid met een sectie over economisch gedrag (economic attitudes). In januari 2010 is een telefonische survey uitgevoerd om te onderzoeken of gebruikers bereid zijn te betalen voor online nieuws en hoe ze staan tegenover online advertenties.

Volgens de onderzoekers zijn de resultaten niet bemoedigend: slechts één op de vijf nieuwsgebruikers zegt bereid te zijn te betalen voor online nieuws. En dat zijn dan ook nog de doorgewinterde online nieuwsgebruikers.  Ook blijkt slechts 35% van de online nieuwsgebruikers een favoriete nieuwssite te hebben. Als deze twee gegevens gecombineerd worden dan blijkt dat slechts 7% van de bezoekers die een favoriete nieuwssite heeft bereid te zijn om voor online nieuws te betalen.

Van degenen die aangeven bereid zijn te betalen, geeft ruim de helft de voorkeur aan een abonnementsmodel boven het afrekenen per artikel, zoals blijkt uit onderstaande grafiek.

Gegeven deze voorkeur gecombineerd met de beperkte merkentrouw (en het succes van nieuwsaggregatiesites**), is het voor uitgevers een uitdaging om een model te vinden, waarbij gebruikers niet met een veelheid van abonnementssystemen geconfronteerd worden. Het onlangs door Nederlandse regionale kranten aangekondigde strippenkaartmodel, hoewel in principe gebaseerd op het afrekenen per artikel, lijkt hieraan tegemoet te komen. De vraag zal alleen blijven of er voldoende gebruikers bereid zullen zijn om voor het nieuws van de participerende uitgevers - de Media Groep Limburg (MGL) en de Noordelijke Dagblad Combinatie (NDC) - te betalen***.

Uit het onderzoek van Pew blijkt verder dat 8 op de 10 lezers aangeeft niet of nauwelijks aandacht schenken aan online advertenties. De bereidheid om te klikken op online advertenties is als volgt:

Dit gecombineerd met het feit dat de inkomsten uit advertenties in 2009 voor het eerst niet gegroeid zijn, maakt het voorlopig niet waarschijnlijk dat er online voldoende inkomsten gegenereerd kunnen worden om online journalistiek te financieren.

Kortom, de vooruitzichten zijn vooralsnog niet gunstig: gebruikers willen niet betalen voor nieuws en willen ook niks van online advertenties weten. De oplossing is niet eenvoudig: of de gebruikers moeten hun gedrag aanpassen of uitgevers moeten andere wegen inslaan om die gebruiker te verleiden. Ik denk dat het laatste het meest voor de hand ligt.

* Uitgevoerd door het Project For Excellence In Journalism en het Pew Internet & Amercan Life Project
** Voor een nieuwe speler op deze markt, check de beta van inhetnieuws.nl
*** Als andere sites met een vergelijkbaar aanbod wel gratis blijven, dan zullen de bezoekcijfers van die sites toenemen ten koste van de betaalde sites, althans volgens Alan Rusbridger van The Guardian in dit artikel op de BBC-site.

Laat ik voorop stellen dat ik een groot liefhebber van de producten van Apple ben. Het begon enkele jaren geleden met de aanschaf van een iPod in Amerika, een jaar later gevolg door de aanschaf van een iMac, vervolgens (weer een jaar later) van een iPhone en eind vorig jaar een MacBook Pro. Vorige week kreeg ik van mijn kinderen voor mijn verjaardag* een Magic Mouse cadeau en het volgende product staat alweer op mijn verlanglijstje: u raadt het al, de iPad.

U ziet, een groter fan bestaat er niet.

De alerte lezer zal denken: 'Hoor ik daar een maar?' Ja beste lezer, er is inderdaad een maar. Die maar heeft alles te maken met de manier waarop Apple omgaat met een defect van mijn MacBook. Lees en huiver.

Ongeveer anderhalve maand geleden wilde mijn MacBook de batterij niet meer opladen. Speurwerk op internet leerde dat dat vaker voorkomt, maar de geadviseerde tips en trucs mochten niet baten. Daarom een mailtje gestuurd naar de lokale dealer (iFactors) over een mogelijke reparatie. Die antwoordde dat ze mijn MacBook best wilden innemen, maar suggereerde eerst een telefoontje naar de Apple Helpdesk (Apple Care: 0800-0200570) te plegen. Zo gezegd, zo gedaan. De jongeman die ik uiteindelijk aan de lijn kreeg, ging voortvarend aan de slag met het uitvoeren van de eerder genoemde tips en trucs, maar uiteraard zonder resultaat. Toen hij suggereerde om de batterij er 'even uit te halen en er weer in te zetten' begon ik de rest van mijn vertrouwen in zijn deskundigheid te verliezen, omdat het bij de nieuwste MacBooks in tegenstelling tot de oudere modellen niet mogelijk is om zelf de batterij te vervangen. Tot slot adviseerde hij mij dan toch de Macbook bij de erkende Apple Service Provider (AASP) langs te brengen, in mijn geval X-alt Systems. X-alt nam zonder problemen mijn MacBook in, constateerde dat de batterij inderdaad niet wilde opladen en sprak de verwachting uit dat het met een weekje (eind januari) wel gefixed zou zijn. Niets bleek minder waar.

Twee weken nadat ik mijn MacBook had ingeleverd informeerde ik maar eens voorzichtig of ik 'm al op kon komen halen. Dat bleek niet het geval. X-alt had geconstateerd dat een andere batterij in mijn MacBook wel werd opgeladen, maar er bleek nog geen nieuwe batterij besteld te zijn. Dat zou volgens degene die ik aan de lijn had op korte termijn gebeuren. Nadat ik een week later nog maar weer eens belde of mijn MacBook gereed was, kreeg ik de reactie dat X-alt geen toestemming van Apple kreeg om de batterij te vervangen. Het gaat blijkbaar als volgt: X-alt heeft een diagnostische USB-stick die een code genereert. Deze code wordt doorgegeven aan Apple, waarna er een code teruggezonden wordt die aangeeft wat er moet/mag gebeuren. Als deze code met CS begint, dan zit je goed. Zo niet, dan ben je de lul/pineut/sigaar**. Mijn code begon dus niet met CS, wat betekende dat X-alt de batterij niet onder garantie mocht vervangen. Men adviseerde mij Apple rechtstreeks daarover te benaderen.

Apple was van harte met mij eens dat het erg vreemd was dat X-alt constateerde dat het vervangen van de batterij het probleem oploste, maar vervolgens geen toestemming kreeg de batterij te vervangen. Ze zouden er werk van maken. In de verwachting dat alles goed zou komen, belde ik een paar dagen later (we spreken dan inmiddels over half februari) met X-alt of ik langs kon komen om de MacBook op te halen. Weer mis. X-alt had nog steeds niet de goede code ontvangen, maar had bericht van Apple gekregen dat ze een chatsessie moesten opstarten met de experts in de VS. Maar daar hadden ze geen zin an: kostte teveel tijd.  Op mijn vraag of ik mijn MacBook dan ongerepareerd op kon komen halen kreeg ik als antwoord dat ik dan wel 60 euro aan onderzoekskosten moest aftikken. Staat in de kleine letters van de reparatie-overeenkomst meneertje! Flink boos worden hielp niet, dus onverrichter zake nog een keer rechtstreeks met Apple gebeld. Weer waren ze van harte met mij eens dat de zaak opgelost moest worden en ze zouden er voor zorgen dat X-alt de felbegeerde CS-code zou krijgen om de batterij te vervangen.

Vol vertrouwen ging ik vervolgens een weekje met de kids op vakantie met het idee dat ik daarna eindelijk weer op mijn MacBook zou kunnen werken. Afgelopen vrijdag gebeld en wat denkt u? Wel een CS-code gekregen, maar niet eentje op basis waarvan de batterij vervangen kan worden. WTF? X-alt zou meteen contact opnemen met Apple. Via de mail weliswaar, want rechtstreeks bellen met AppleCare mogen zij niet. Vervolgens vrijdag niets meer vernomen.

Resultaat: bijna anderhalve maand verder en nog steeds mijn MacBook niet terug. Wat te doen? Eerste stap: deze blogpost***. Volgende stap: morgen maar weer eens bellen. En dan? Radar? Kassa? Wordt vervolgd...

Update 9 maart 2009: Vorige week gebeld met X-alt Systems en wat bleek? Ze hadden verzuimd de database te verversen. De sukkels. Na verversing bleek Apple wel degelijk toestemming te hebben gegeven de batterij te vervangen. Zulks is geschied en deze update schrijf ik dan op mijn MacBook Pro.

* Op 24 februari, toevallig ook de geboortedag van Steve Jobs, alleen hij is van '55 en ik van '66.
** Doorhalen wat voor u niet van toepassing is.
*** Never underestimate the power of internet!