Archief

Archief voor februari 2012

De journalistiek als goed doel

23 februari 2012 Rick van Dijk View Comments
Business Model AD Sportcafé

Business Model AD Sportcafé

Geld verdienen met journalistiek. Altijd goed voor een fikse discussie. Nieuws is in de ogen van de consument niet schaars en behoort dus gratis te zijn. Ook adverteerders staan niet meer in de rij om hun advertenties aan nieuws te verbinden: er zijn tegenwoordig veel meer (en betere) mogelijkheden om de consument te bereiken. Tijd voor een ander verdienmodel voor de journalistiek?

Dat er betaald moet worden voor de productie van nieuws is evident en ook dat vrije nieuwsgaring een belangrijke waarde is in een democratische samenleving. Zie hier de essentie van het dilemma: nieuws vertegenwoordigt waarde, ook voor de consument, maar (vrijwel) niemand wil er voor betalen.
++ Journalistiek als bijproduct
Als mensen niet of nauwelijks willen betalen voor nieuws, dan kan dat betekenen dat dat je met andere zaken geld moet ‘verdienen’ en het nieuws gebruikt om de consument aan je te binden. Als mensen wel willen betalen voor koffie, maar niet voor een krantje, ga dan koffie verkopen en geef de krant er gratis bij. Deze lijn doortrekkend kwamen we ([http://www.persinnovatie.nl/page/4403/nl deelnemers van het door het Stimuleringsfonds voor de pers georganiseerde Business Modelling Day]) via een Nieuwscafé op het AD Sportcafé waar sporters en journalisten van de krant op speciale avonden aanspreekbaar zijn voor de bezoekers van het cafe (gratis toegankelijk voor abonnees van de krant) en waar het ook mogelijk is een gokje te wagen op sportuitslagen. Dit business model is op de afbeelding hierboven uitgewerkt op een zogenaamd [http://www.youtube.com/watch?v=QoAOzMTLP5s Canvas] volgens het model van Osterwalder.
++ Journalistiek als publiek product
Het Sportcafé is natuurlijk een leuk gedachte-experiment, maar wat als er geen goed businessmodel te vinden is? Bovendien klinkt journalistiek als bijproduct niet echt bevredigend voor de waarde die het vertegenwoordigd. Als we als samenleving journalistiek net zo belangrijk vinden als -pakweg- musea, zou je ook aan andere financieringsmodellen kunnen denken. In Nederland worden zaken die we als samenleving niet aan de markt kunnen of willen overlaten, al gauw als een taak van de overheid gezien: een publiek product dus, of zoals sommigen dat formuleren: een ‘linkse hobby’. Voor de pers gebeurt dat nu al deels en zeer beperkt via het [http://www.svdp.nl Stimuleringsfonds voor de pers], maar daarbij is geen sprake van financiering van de journalistiek zelf, omdat dat zich slecht verhoudt met het principe van uitingsvrijheid.
++ Journalistiek als rechtse hobby
In een land als de VS is het heel gebruikelijk dat succesvolle ondernemers iets terug te doen voor het land dat ze in staat heeft gesteld hun vermogen te verdienen en geld in een nieuwe vleugel van een museum steken of in een [http://knightfoundation.org/about/ fonds voor de journalistiek] onderbrengen. In Nederland is dat minder gebruikelijk, maar ook hier zijn voorbeelden te vinden: Joop van de Ende stopt bijvoorbeeld elk jaar 9 miljoen euro in culturele en creatieve initiatieven. Op het gebied van de pers zijn echter weinig voorbeelden te vinden van (particuliere) [http://www.vvoj.nl/cms/vakgids/fondsen/ fondsen die in journalistiek investeren]  zonder daar iets in de vorm van een opbrengst van terug te verwachten. Daarnaast zijn er crowdfunding initiatieven waarbij particulieren in projecten kunnen investeren (in zowel [http://voordekunst.nl/ de kunsten] als in [http://nieuwspost.nl/ onderzoeksjournalistiek]), maar de schaal waarop dat gebeurt is nog zeer beperkt.
++ Journalistiek als goed doel
Maar er is -mede geïnspireerd door het Sportcafé- nog een andere financieringsmogelijkheid: gokken. In Nederland zijn er drie instanties met een loterij-licentie: de Staatsloterij (omzet 839 miljoen), De Lotto (352 miljoen) en Novamedia. Novamedia bestaat uit drie goededoelenloterijen met een gezamenlijke omzet van 804 miljoen, waarvan 50% aan goede doelen besteed moet worden: de Postcodeloterij (270 miljoen voor mensenrechten en milieu), de BankGriroLoterij (60 miljoen voor culturele instellingen, vooral musea) en de Vriendenloterij (45 miljoen voor welzijn en sport).  Zie: [http://www.nrc.nl/nieuws/2012/02/04/bankgiro-loterij-eist-exclusiviteit-van-musea-wonderlijke-afspraken/ Gokken voor de kunsten, NRC 4 februari 2012]). Wat ontbreekt er in deze opsomming? Juist: de journalistiek. Is er geen loterij denkbaar waarbij de opbrengsten ten goede komen aan de journalistiek? Dat hoeft niet persé of juist niet binnen Novamedia te gebeuren (deze club profileert zich als een mediaorganisatie en sponsort  veel RTL-programma’s) en er zitten vast ook veel haken en ogen aan, maar de journalistiek als goed doel is in ieder geval een mogelijkheid die verdere uitwerking verdient. Wie waagt er een gokje?

Dat er betaald moet worden voor de productie van nieuws is evident en ook dat vrije nieuwsgaring een belangrijke waarde is in een democratische samenleving. Zie hier de essentie van het dilemma: nieuws vertegenwoordigt waarde, ook voor de consument, maar (vrijwel) niemand wil er voor betalen.

Journalistiek als bijproduct

Als mensen niet of nauwelijks willen betalen voor nieuws, dan kan dat betekenen dat dat je met andere zaken geld moet ‘verdienen’ en het nieuws gebruikt om de consument aan je te binden. Als mensen wel willen betalen voor koffie, maar niet voor een krantje, ga dan koffie verkopen en geef de krant er gratis bij. Deze lijn doortrekkend kwamen we (deelnemers van het door het Stimuleringsfonds voor de pers georganiseerde Business Modelling Day) via een Nieuwscafé op het AD Sportcafé waar sporters en journalisten van de krant op speciale avonden aanspreekbaar zijn voor de bezoekers van het cafe (gratis toegankelijk voor abonnees van de krant) en waar het ook mogelijk is een gokje te wagen op sportuitslagen. Dit business model is op de afbeelding hierboven uitgewerkt op een zogenaamd Canvas volgens het model van Osterwalder.

Journalistiek als publiek product

Het Sportcafé is natuurlijk een leuk gedachte-experiment, maar wat als er geen goed businessmodel te vinden is? Bovendien klinkt journalistiek als bijproduct niet echt bevredigend voor de waarde die het vertegenwoordigd. Als we als samenleving journalistiek net zo belangrijk vinden als -pakweg- musea, zou je ook aan andere financieringsmodellen kunnen denken. In Nederland worden zaken die we als samenleving niet aan de markt kunnen of willen overlaten, al gauw als een taak van de overheid gezien: een publiek product dus, of zoals sommigen dat formuleren: een ‘linkse hobby’. Voor de pers gebeurt dat nu al deels en zeer beperkt via het Stimuleringsfonds voor de pers, maar daarbij is geen sprake van financiering van de journalistiek zelf, omdat dat zich slecht verhoudt met het principe van uitingsvrijheid.

Journalistiek als rechtse hobby

In een land als de VS is het heel gebruikelijk dat succesvolle ondernemers iets terug doen voor het land dat ze in staat heeft gesteld hun vermogen te verdienen door bijvoorbeeld geld in een nieuwe vleugel van een museum steken of in een fonds voor de journalistiek onder te brengen. In Nederland is dat minder gebruikelijk, maar ook hier zijn voorbeelden te vinden: Joop van de Ende stopt bijvoorbeeld elk jaar 9 miljoen euro in culturele en creatieve initiatieven. Op het gebied van de pers zijn echter weinig voorbeelden te vinden van (particuliere) fondsen die in journalistiek investeren zonder daar iets in de vorm van een opbrengst van terug te verwachten. Daarnaast zijn er crowdfunding initiatieven waarbij particulieren in projecten kunnen investeren (in zowel de kunsten als in onderzoeksjournalistiek), maar de schaal waarop dat gebeurt is nog zeer beperkt.

Journalistiek als goed doel

Maar er is -mede geïnspireerd door het Sportcafé- nog een andere financieringsmogelijkheid: gokken. In Nederland zijn er drie instanties met een loterij-licentie: de Staatsloterij (omzet 839 miljoen), De Lotto (352 miljoen) en Novamedia. Novamedia bestaat uit drie goededoelenloterijen met een gezamenlijke omzet van 804 miljoen, waarvan 50% aan goede doelen besteed moet worden: de Postcodeloterij (270 miljoen voor mensenrechten en milieu), de BankGriroLoterij (60 miljoen voor culturele instellingen, vooral musea) en de Vriendenloterij (45 miljoen voor welzijn en sport).  Zie: Gokken voor de kunsten, NRC 4 februari 2012. Wat ontbreekt er in deze opsomming? Juist: de journalistiek. Is er geen loterij denkbaar waarbij de opbrengsten ten goede komen aan de journalistiek? Dat hoeft niet persé of juist niet binnen Novamedia te gebeuren (deze club profileert zich als een mediaorganisatie en sponsort  veel RTL-programma’s) en er zitten vast ook veel haken en ogen aan, maar de journalistiek als goed doel is in ieder geval een mogelijkheid die verdere uitwerking verdient. Wie waagt er een gokje?

Categorieën:innovatie, verdienmodel Tags:

Leest Apple mijn blog?

6 februari 2012 Rick van Dijk View Comments

itunes_match

Leest Apple mijn blog? Vast niet. Maar toevallig is het wel dat ik in een voetnoot van mijn blog van 24 februari 2011 (nerd alert: de verjaardag van Steve Jobs) de volgende wens uitte:

Waar Apple mij een plezier mee zou doen (…), is mij een upgrade aanbieden van alle nummers in iTunes die ik jaren geleden zelf van CD in mp3 heb omgezet, maar in een te lage bitrate. Voor pakweg 10 eurocent per nummer (waar ik ooit al het volle pond voor heb betaald) zou Apple aan mij een goede klant hebben.

En nu blijkt de dienst iTunes Match (die in de zomer van 2011 werd aangekondigd) sinds 16 januari 2012 in Nederland beschikbaar. Voor 24,95 euro per jaar vergelijkt iTunes iTunes je muziekcollectie met de 20 miljoen nummers die in de iTunes database staan.  Zodra een match is gemaakt staat het betreffende nummer in een kwaliteit van 256 Kbps AAC DRM-vrij tot je beschikking, ook als je eigen muzieknummers van mindere kwaliteit waren. Er zit een limiet op iTunes Match van 25.000 muzieknummers die je buiten de iTunes Store om hebt gekocht. Je kunt dus niet meer dan 25.000 van je eigen externe mp3′tjes matchen (bron en meer info: iPhoneClub).

Ik heb op dit moment 14.197 nummers in iTunes staan. Ik weet niet precies hoeveel nummers van slechte kwaliteit zijn, maar gegeven het feit dat ik 10 cent per nummer over had om de kwaliteit te verbeteren, is 24,95 per jaar in ieder geval een koopje. (En nu maar afwachten of mijn voorspelling van Apple TV als mediabox uitkomt…)

Get Adobe Flash playerPlugin by wpburn.com wordpress themes