Archief

Archief van auteur

De journalistiek als goed doel

23 februari 2012 Rick van Dijk View Comments
Business Model AD Sportcafé

Business Model AD Sportcafé

Geld verdienen met journalistiek. Altijd goed voor een fikse discussie. Nieuws is in de ogen van de consument niet schaars en behoort dus gratis te zijn. Ook adverteerders staan niet meer in de rij om hun advertenties aan nieuws te verbinden: er zijn tegenwoordig veel meer (en betere) mogelijkheden om de consument te bereiken. Tijd voor een ander verdienmodel voor de journalistiek?

Dat er betaald moet worden voor de productie van nieuws is evident en ook dat vrije nieuwsgaring een belangrijke waarde is in een democratische samenleving. Zie hier de essentie van het dilemma: nieuws vertegenwoordigt waarde, ook voor de consument, maar (vrijwel) niemand wil er voor betalen.
++ Journalistiek als bijproduct
Als mensen niet of nauwelijks willen betalen voor nieuws, dan kan dat betekenen dat dat je met andere zaken geld moet ‘verdienen’ en het nieuws gebruikt om de consument aan je te binden. Als mensen wel willen betalen voor koffie, maar niet voor een krantje, ga dan koffie verkopen en geef de krant er gratis bij. Deze lijn doortrekkend kwamen we ([http://www.persinnovatie.nl/page/4403/nl deelnemers van het door het Stimuleringsfonds voor de pers georganiseerde Business Modelling Day]) via een Nieuwscafé op het AD Sportcafé waar sporters en journalisten van de krant op speciale avonden aanspreekbaar zijn voor de bezoekers van het cafe (gratis toegankelijk voor abonnees van de krant) en waar het ook mogelijk is een gokje te wagen op sportuitslagen. Dit business model is op de afbeelding hierboven uitgewerkt op een zogenaamd [http://www.youtube.com/watch?v=QoAOzMTLP5s Canvas] volgens het model van Osterwalder.
++ Journalistiek als publiek product
Het Sportcafé is natuurlijk een leuk gedachte-experiment, maar wat als er geen goed businessmodel te vinden is? Bovendien klinkt journalistiek als bijproduct niet echt bevredigend voor de waarde die het vertegenwoordigd. Als we als samenleving journalistiek net zo belangrijk vinden als -pakweg- musea, zou je ook aan andere financieringsmodellen kunnen denken. In Nederland worden zaken die we als samenleving niet aan de markt kunnen of willen overlaten, al gauw als een taak van de overheid gezien: een publiek product dus, of zoals sommigen dat formuleren: een ‘linkse hobby’. Voor de pers gebeurt dat nu al deels en zeer beperkt via het [http://www.svdp.nl Stimuleringsfonds voor de pers], maar daarbij is geen sprake van financiering van de journalistiek zelf, omdat dat zich slecht verhoudt met het principe van uitingsvrijheid.
++ Journalistiek als rechtse hobby
In een land als de VS is het heel gebruikelijk dat succesvolle ondernemers iets terug te doen voor het land dat ze in staat heeft gesteld hun vermogen te verdienen en geld in een nieuwe vleugel van een museum steken of in een [http://knightfoundation.org/about/ fonds voor de journalistiek] onderbrengen. In Nederland is dat minder gebruikelijk, maar ook hier zijn voorbeelden te vinden: Joop van de Ende stopt bijvoorbeeld elk jaar 9 miljoen euro in culturele en creatieve initiatieven. Op het gebied van de pers zijn echter weinig voorbeelden te vinden van (particuliere) [http://www.vvoj.nl/cms/vakgids/fondsen/ fondsen die in journalistiek investeren]  zonder daar iets in de vorm van een opbrengst van terug te verwachten. Daarnaast zijn er crowdfunding initiatieven waarbij particulieren in projecten kunnen investeren (in zowel [http://voordekunst.nl/ de kunsten] als in [http://nieuwspost.nl/ onderzoeksjournalistiek]), maar de schaal waarop dat gebeurt is nog zeer beperkt.
++ Journalistiek als goed doel
Maar er is -mede geïnspireerd door het Sportcafé- nog een andere financieringsmogelijkheid: gokken. In Nederland zijn er drie instanties met een loterij-licentie: de Staatsloterij (omzet 839 miljoen), De Lotto (352 miljoen) en Novamedia. Novamedia bestaat uit drie goededoelenloterijen met een gezamenlijke omzet van 804 miljoen, waarvan 50% aan goede doelen besteed moet worden: de Postcodeloterij (270 miljoen voor mensenrechten en milieu), de BankGriroLoterij (60 miljoen voor culturele instellingen, vooral musea) en de Vriendenloterij (45 miljoen voor welzijn en sport).  Zie: [http://www.nrc.nl/nieuws/2012/02/04/bankgiro-loterij-eist-exclusiviteit-van-musea-wonderlijke-afspraken/ Gokken voor de kunsten, NRC 4 februari 2012]). Wat ontbreekt er in deze opsomming? Juist: de journalistiek. Is er geen loterij denkbaar waarbij de opbrengsten ten goede komen aan de journalistiek? Dat hoeft niet persé of juist niet binnen Novamedia te gebeuren (deze club profileert zich als een mediaorganisatie en sponsort  veel RTL-programma’s) en er zitten vast ook veel haken en ogen aan, maar de journalistiek als goed doel is in ieder geval een mogelijkheid die verdere uitwerking verdient. Wie waagt er een gokje?

Dat er betaald moet worden voor de productie van nieuws is evident en ook dat vrije nieuwsgaring een belangrijke waarde is in een democratische samenleving. Zie hier de essentie van het dilemma: nieuws vertegenwoordigt waarde, ook voor de consument, maar (vrijwel) niemand wil er voor betalen.

Journalistiek als bijproduct

Als mensen niet of nauwelijks willen betalen voor nieuws, dan kan dat betekenen dat dat je met andere zaken geld moet ‘verdienen’ en het nieuws gebruikt om de consument aan je te binden. Als mensen wel willen betalen voor koffie, maar niet voor een krantje, ga dan koffie verkopen en geef de krant er gratis bij. Deze lijn doortrekkend kwamen we (deelnemers van het door het Stimuleringsfonds voor de pers georganiseerde Business Modelling Day) via een Nieuwscafé op het AD Sportcafé waar sporters en journalisten van de krant op speciale avonden aanspreekbaar zijn voor de bezoekers van het cafe (gratis toegankelijk voor abonnees van de krant) en waar het ook mogelijk is een gokje te wagen op sportuitslagen. Dit business model is op de afbeelding hierboven uitgewerkt op een zogenaamd Canvas volgens het model van Osterwalder.

Journalistiek als publiek product

Het Sportcafé is natuurlijk een leuk gedachte-experiment, maar wat als er geen goed businessmodel te vinden is? Bovendien klinkt journalistiek als bijproduct niet echt bevredigend voor de waarde die het vertegenwoordigd. Als we als samenleving journalistiek net zo belangrijk vinden als -pakweg- musea, zou je ook aan andere financieringsmodellen kunnen denken. In Nederland worden zaken die we als samenleving niet aan de markt kunnen of willen overlaten, al gauw als een taak van de overheid gezien: een publiek product dus, of zoals sommigen dat formuleren: een ‘linkse hobby’. Voor de pers gebeurt dat nu al deels en zeer beperkt via het Stimuleringsfonds voor de pers, maar daarbij is geen sprake van financiering van de journalistiek zelf, omdat dat zich slecht verhoudt met het principe van uitingsvrijheid.

Journalistiek als rechtse hobby

In een land als de VS is het heel gebruikelijk dat succesvolle ondernemers iets terug doen voor het land dat ze in staat heeft gesteld hun vermogen te verdienen door bijvoorbeeld geld in een nieuwe vleugel van een museum steken of in een fonds voor de journalistiek onder te brengen. In Nederland is dat minder gebruikelijk, maar ook hier zijn voorbeelden te vinden: Joop van de Ende stopt bijvoorbeeld elk jaar 9 miljoen euro in culturele en creatieve initiatieven. Op het gebied van de pers zijn echter weinig voorbeelden te vinden van (particuliere) fondsen die in journalistiek investeren zonder daar iets in de vorm van een opbrengst van terug te verwachten. Daarnaast zijn er crowdfunding initiatieven waarbij particulieren in projecten kunnen investeren (in zowel de kunsten als in onderzoeksjournalistiek), maar de schaal waarop dat gebeurt is nog zeer beperkt.

Journalistiek als goed doel

Maar er is -mede geïnspireerd door het Sportcafé- nog een andere financieringsmogelijkheid: gokken. In Nederland zijn er drie instanties met een loterij-licentie: de Staatsloterij (omzet 839 miljoen), De Lotto (352 miljoen) en Novamedia. Novamedia bestaat uit drie goededoelenloterijen met een gezamenlijke omzet van 804 miljoen, waarvan 50% aan goede doelen besteed moet worden: de Postcodeloterij (270 miljoen voor mensenrechten en milieu), de BankGriroLoterij (60 miljoen voor culturele instellingen, vooral musea) en de Vriendenloterij (45 miljoen voor welzijn en sport).  Zie: Gokken voor de kunsten, NRC 4 februari 2012. Wat ontbreekt er in deze opsomming? Juist: de journalistiek. Is er geen loterij denkbaar waarbij de opbrengsten ten goede komen aan de journalistiek? Dat hoeft niet persé of juist niet binnen Novamedia te gebeuren (deze club profileert zich als een mediaorganisatie en sponsort  veel RTL-programma’s) en er zitten vast ook veel haken en ogen aan, maar de journalistiek als goed doel is in ieder geval een mogelijkheid die verdere uitwerking verdient. Wie waagt er een gokje?

Categorieën:innovatie, verdienmodel Tags:

Leest Apple mijn blog?

6 februari 2012 Rick van Dijk View Comments

itunes_match

Leest Apple mijn blog? Vast niet. Maar toevallig is het wel dat ik in een voetnoot van mijn blog van 24 februari 2011 (nerd alert: de verjaardag van Steve Jobs) de volgende wens uitte:

Waar Apple mij een plezier mee zou doen (…), is mij een upgrade aanbieden van alle nummers in iTunes die ik jaren geleden zelf van CD in mp3 heb omgezet, maar in een te lage bitrate. Voor pakweg 10 eurocent per nummer (waar ik ooit al het volle pond voor heb betaald) zou Apple aan mij een goede klant hebben.

En nu blijkt de dienst iTunes Match (die in de zomer van 2011 werd aangekondigd) sinds 16 januari 2012 in Nederland beschikbaar. Voor 24,95 euro per jaar vergelijkt iTunes iTunes je muziekcollectie met de 20 miljoen nummers die in de iTunes database staan.  Zodra een match is gemaakt staat het betreffende nummer in een kwaliteit van 256 Kbps AAC DRM-vrij tot je beschikking, ook als je eigen muzieknummers van mindere kwaliteit waren. Er zit een limiet op iTunes Match van 25.000 muzieknummers die je buiten de iTunes Store om hebt gekocht. Je kunt dus niet meer dan 25.000 van je eigen externe mp3′tjes matchen (bron en meer info: iPhoneClub).

Ik heb op dit moment 14.197 nummers in iTunes staan. Ik weet niet precies hoeveel nummers van slechte kwaliteit zijn, maar gegeven het feit dat ik 10 cent per nummer over had om de kwaliteit te verbeteren, is 24,95 per jaar in ieder geval een koopje. (En nu maar afwachten of mijn voorspelling van Apple TV als mediabox uitkomt…)

Nieuws uit Wenen: tablets nog steeds hot voor krantenuitgevers

11 oktober 2011 Rick van Dijk View Comments
Kindle Fire

Kindle Fire

Gisteren was de eerste dag van de World Newspaper Week in Wenen. In de week van 10 tot 15 oktober vinden drie door de World Association of Newspaper (WAN) georganiseerde evenementen plaats: de IFRA expo, het Worldnewspaper Congres en het World Editors forum. Daarnaast vinden er nog andere evenementen plaats, zoals het International E-reading & Tablet Conference dat op dinsdag 11 oktober plaatsheeft. Op maandag 10 oktober was de eerste dag van de IFRA, een beurs met heel veel bedrijven die aan krantenbedrijven toeleveren. In toenemende mate zijn dat toeleveranciers van digitale systemen om bijvoorbeeld op tablets te kunnen publiceren. In een van de grote beurshallen was een hoekje ingericht, Media Port genaamd, waar thema’s behandeld werden. Op 10 oktober was dat onder meer tablet publishing, waarbij enkele krantenbedrijven lieten zien hoe zij de tablet hebben omarmd. Dat doen zij ieder op eigen wijze en ik zal hierna een paar voorbeelden.

iPad als krant
De Standaard uit België wil de iPad-lezers zoveel mogelijk het gevoel geven een krant te lezen: het design is niet gericht op clicken maar op scrollen en de app bevat kwalitatief goede (achtergrond)verhalen met een kop en een staart. De app bestaat sinds september 2010 en is redelijk succesvol met gemiddeld 3700 betaalde downloads per dag. Om de content op de iPad te krijgen maakt De Standaard gebruik van een zogenaamde ‘template drive approach’. Dat doen ze echter bijna allemaal: iedereen werkt met templates die ’smart’ of ‘intelligent’ zijn en die de content min of meer automatisch kunnen inlezen. Bij de een is de content voor de krant of het tijdschrift leidend (zoals bij de Italiaanse L’Espresso) waardoor soms nog zaken handmatig aangepast moeten worden, bij de ander is het CMS leidend en kunnen verschillende ‘kanalen’ (papier, tablet of smartphone) vrijwel automatisch gevuld worden, zoals bij Salzburger Nachrichten. Bij deze Oostenrijkse kwaliteitskrant is de iPad-versie van de krant, anders dan bij De Standaard, een geheel eigenstandige uitgave met video en interactieve elementen. Het is de bedoeling dan deze tablet-editie van de krant in november verschijnt, zeven dagen per week om acht uur ’s ochtends. Klinkt veelbelovend. In Nederland heeft NRC handelsblad soortgelijke plannen aangekondigd.

Native en web bases apps
Wordt in de hiervoor genoemde voorbeelden gekozen voor een native iPad- app; Shaw Media, een uitgever van lokale kranten zoals de Northwest Herald in de omgeving van Chicago, kiest voor web based apps. Overigens uitsluitend voor de iPad, dat dan weer wel. Grote voordeel volgens de uitgever is dat er veel beter inzicht is in wie de gebruiker is en wat hij of zij doet. Uit de gebruikersstatistieken blijkt bijvoorbeeld dat de meeste bezoekers van de internetsite tussen de middag langs komen; met de iPad wordt de site echter vooral ’s avonds bezocht. Verder groeien de bezoekcijfers bij de mobiele versies van de nieuwssites het hardst.

Trends en issues
Naast enkele krantenmannen (behalve de dame van de WAN die de presentaties aan elkaar praatte, waren het uitsluitend mannen) kwamen ook enkele consultants aan het woord. Aan de orde waren onder meer de willingness to pay en general issues met betrekking tot tablets. Het gepresenteerde onderzoek met betrekking tot de betalingsbereidheid is te vinden op de fticonsulting.com. Meest opvallende uitkomsten zijn dat tablet-gebruikers andere nieuwsvoorkeuren hebben dan internetgebruikers en dat de betalingsbereidheid het grootst is bij degenen die gewend zijn te betalen voor de papieren krant. Advies derhalve aan de krantenuitgevers: haal eerst en vooral krantenlezers over om op de (betaalde) tableteditie over te stappen.

Opvallend was overigens de grote voorkeur voor de iPad die aan de dag werd gelegd, zelfs in het geval van web bases apps. Daarnaast verwacht met echter veel van de Kindle Fire. Amazon wordt gezien als een nieuwe key player, waarbij -anders dan bij Google- het laten betalen voor content veel meer in de genen zit. Andere tips voor de krantenuitgevers (behalve het obligate: pas je workflow aan): ontwikkel een social media strategie (’mobile devices push the social web‘) en blijf je producten ontwikkelen (’the permanent beta‘).

Data have to be free

8 september 2011 Rick van Dijk View Comments

Data have to be freeGeld verdienen met nieuws op internet. Kent u dat probleem? Het blijft een van de grootste uitdagingen voor uitgevers en het Stimuleringsfonds voor de Pers heeft daarom verdienmodellen tot een van de centrale thema’s rond innovatie in de pers gebombardeerd. Onderzoekers zeggen: ja het kan! Maar de praktijk blijkt weerbarstig. Immers, ’information wants to be free’ en misschien is er wel helemaal geen verdienmodel, opperde laatst prof. Jay Rosen, en moeten we -in een samenleving waarin journalistiek beschouwd wordt als een belangrijk basisingredient voor een goede werking van de democratie- toe naar een vorm van publieke nieuwsvoorziening.

Verantwoordelijkheid overheid
Los van de vraag of dat een haalbare kaart is, kan een overheid die het belang van journalistiek onderschrijft ook nog op een andere manier een steentje bijdragen. De Nederlandse overheden op landelijk, provinciaal en lokaal niveau beschikken over schatten aan gegevens die niet altijd even goed toegankelijk zijn voor burgers of journalisten. Een voorbeeld hiervan zijn de inspectierapporten van horecabedrijven. Zogenaamde datajournalisten doen, al dan niet geholpen door WOB-procedures, dappere pogingen om op basis van deze overheidsdata zinvolle informatie te genereren. Het Stimuleringsfonds kan daarbij helpen door datajournalistieke projecten financieel te ondersteunen (ja, ook datajournalistiek is een van de thema’s op het gebied van persinnovatie), maar eigenlijk begint de verantwoordelijkheid van de overheid al eerder. Namelijk door actief databestanden te publiceren op internet en het aan anderen (uitgevers, journalisten, burgers, techneuten) over te laten er mooie dingen mee te doen.* Want misschien is het zo dat ’information wants to be free’; het uitgangspunt voor de overheid zou in ieder geval moeten zijn dat ’data have to be free’.

* In de VS is daarvoor data.gov in het leven geroepen. Vergelijkt u dat maar eens met data.overheid.nl.

What should Apple do?

24 februari 2011 Rick van Dijk View Comments

Apple event 2 maartNee, dit stukje gaat niet over de opvolging van Steve Jobs. Wel over konijnen, hoge hoeden en nieuwe Apple-producten.

iPad2
Op 2 maart presenteert Apple de nieuwe iPad, zoals uit de aankondiging hiernaast valt af te leiden. Waarschijnlijk is de nieuwe iPad lichter, heeft een beter scherm, een snellere processor en een camera aan de voorkant, zodat Facetime gebruikt kan worden. En waarschijnlijk géén USB-poort.

Konijnen
Of de presentatie door (de vandaag jarige)* Steve Jobs wordt gedaan is niet duidelijk. Want zijn gezondheid laat te wensen over.  En Steve Jobs is essentieel voor Apple, zoals in dit (vertaalde) artikel in De Pers wordt betoogd: “Het succes van Apple is bijna helemaal gebaseerd op het vermogen van Jobs en zijn hoofd designer, Jonathan Ive, om ‘konijnen uit de hoed te toveren’, door producten van ongeëvenaarde schoonheid en functionaliteit te ontwikkelen.” Zoals bijvoorbeeld de vernieuwde MacBook die vandaag werd gepresenteerd.

Nieuwe producten
Maar met het vernieuwen van producten zoals de iPad en de Macbook gaat Apple het, met of zonder Steve Jobs, niet redden. Wel, zoals ze eerder hebben laten zien, met het heruitvinden van reeds bestaande producten. Toen Apple met de iPod kwam, bestond de mp3-speler al enige tijd en op de tablet had Microsoft al een tijdje zijn tanden stukgebeten, toen Apple met de iPad kwam. Welke producten zouden nu voor heruitvinding in aanmerking komen, oftewel, welke konijnen zijn nog uit de hoge hoed te toveren? Voor de vuist weg kan ik er een paar bedenken**:

- Een spelcomputer. Voor de iPad en iPhone zijn immers al vele games ontwikkeld.***

- Een thuisserver. Wat zou het heerlijk zijn om alle mp3’s, foto’s en films op een Apple-servertje op te slaan en af te kunnen spelen op de iPhone, iPad en MacBook (thuis en onderweg).

Mediabox
Er is natuurlijk al Apple TV en Apple heeft ook een server gebaseerd op de MacMini in de aanbieding, maar beiden zijn tot nu toe geen groot succes.**** Waarom de Apple TV niet uitgebreid tot een mediabox die dienst doet als home server, game console en, waarom ook niet, als (digitale) tv-tuner? Ik geloof vast dat die er komt. Nu alleen nog een kekke naam er voor bedenken… (iRabbit? Anyone?)

Update 28/03/11: De plannen worden volgens analisten steeds concreter met Apple’s Smart TV.

* Net als ik overigens, maar dat terzijde.

** Waar Apple mij ook een plezier mee zou doen, maar ook dat terzijde, is mij een upgrade aanbieden van alle nummers in iTunes die ik jaren geleden zelf van CD in mp3 heb omgezet, maar in een te lage bitrate. Voor pakweg 10 eurocent per nummer (waar ik ooit al het volle pond voor heb betaald) zou Apple aan mij een goede klant hebben.

*** Dat Apple al bezig is met het ontwikkelen van een game console, zou onder meer blijken uit de code van de laatste beta van iOS 4.3, waarin op een aantal plekken de term “ATVGames” opduikt en dat wijst op de mogelijkheid om spelletjes te spelen op de Apple TV.

**** En bovendien is de Apple TV nog niets eens in Nederland verkrijgbaar (behalve als import). Zal vast weer met rechtenkwesties van content te maken hebben.

Over toppers en persbeleid

9 november 2010 Rick van Dijk View Comments

Kent u de paragraaf over het persbeleid in het regeerakkoord? Nee? Dat kan kloppen, wat die is er namelijk niet. Zelfs het woord ‘pers’ komt er niet in voor: u komt het alleen tegen in samenstellingen als personen (vooral als ze ongewenst zijn), supersnelwegen (nee, niet de digitale) en toppers (nee, niet Joling c.s.). Het woord ‘media’ is wel in het regeerakkoord te vinden. Er is zelfs een hele paragraaf gewijd aan het mediabeleid. Maar juicht u niet te vroeg: daar wordt alleen het omroepbeleid mee bedoeld en dat staat vooral in het teken van het stapsgewijs verlagen van de uitgaven aan de publieke omroep vanaf 2013.

De toppers 2011

U zult met mij eens zijn dat een mediabeleid hoort te gaan over pers, omroep èn internet. En het liefst in onderlinge samenhang bezien. Recente uitspraken in politiek Den Haag stemmen echter wat dat betreft niet hoopvol. Kamerlid Anouchka van Miltenburg liet weten dat in haar visie omroepen niet meer op internet actief mogen zijn, tenzij het direct is afgeleid is van de hoofdtaak, zoals Uitzending Gemist. Ik zal hier niet de discussie overdoen die op internet is losgebarsten naar aanleiding van dit standpunt *) en ik zal opmerkingen over het Stenen Tijdperk laten voor wat ze zijn, maar het vormt wel een goede opmaat voor een aantal suggesties die mooi kunnen passen in de naar aanleiding van deze discussie door mediaminister Van Bijsterveldt aangekondigde uitwerking van de mediaplannen die in het regeerakkoord zijn opgenomen.

Daar gaan we:

  • maak de publieke omroep en in ieder geval haar internetactiviteiten reclamevrij;
  • laat de publieke omroep haar producten delen, van programmagegevens tot omroepproducties;
  • schaf de barrières af die samenwerking tussen pers en omroep in de weg staan, te beginnen in de regio;
  • laat de publieke omroep zich op internet vooral bezighouden met innovatie en stel de opgedane kennis aan iedereen beschikbaar.

Ik zou daar nog graag aan toe willen voegen: En zolang de publieke omroep nog niet reclamevrij is, laat een deel van de opbrengsten ten goede komen aan de pers. De mediaminister mag jaarlijks 4% van deze opbrengsten in het Stimuleringsfonds voor de pers stoppen. In 2010 was dat 8 miljoen, bedoeld voor innovatie in de pers. En in 2011? Het nettoresultaat van de Ster in 2009 bedroeg 190 miljoen. Dat is dan 7,6 miljoen voor de pers. Een schijntje zult u zeggen, maar toch mooi om de scherpe kantjes van het mediabeleid af te vijlen. Maar in de wandelgangen wordt gefluisterd dat dit bedrag volgend jaar niet voor de pers beschikbaar komt. Wat zou er niet mooier zijn dan dat geld in te zetten voor het faciliteren van samenwerking en het delen van kennis en producten? Daar profiteert iedereen van, brengt meer samenhang in het mediabeleid en maakt minister Van Bijsterveldt wat mij betreft – om in termen van het regeerakkoord te blijven – de topper van het jaar!

*) Zie onder meer de columns van Erwin Blom, Maarten Reijnders, Laurens Verhagen en Ambroos Wiegers.

Nieuws op maat op de iPad? Ja graag!

ipad+news

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen: ik heb geen abonnement meer op een papieren krant *). Kranten lezen doe ik nog wel, maar dat is ofwel een gratis exemplaar (bij voorkeur De Pers) of een los aangeschaft exemplaar (het FD door de week en het AD vanwege het regionale nieuws in het weekend). Verder kijk ik het journaal (op tv of via de iPhone/iPad), browse door nu.nl of lees RSS-feeds. Waarom heb ik geen abonnement meer? Te veel geld voor nieuws dat niet op mijn behoeften is toegesneden. De krant wil alles voor iedereen zijn en dat lijkt prachtig, maar waarom zou ik daarvoor betalen? Verderop meer daarover.

Digitale krant
De digitale krant heeft in potentie voor mij betere papieren. Ik heb enige tijd terug een jaar een abonnement gehad op de digitale NRC voor de iLiad van iRex. Het lezen daarvan was echter geen onverdeeld genoegen, dus daar ben ik gauw mee opgehouden. Wat dat betreft zien de digitale edities van kranten voor de iPad er een stuk beter uit. In Nederland zijn die er overigens nog nauwelijks **).  NRC is één van de weinige kranten waar je een abonnement op de digitale krant voor de iPad kunt nemen ***). De krant is op twee manieren te lezen, zowel in de traditionele kranten lay-out als in een meer lineaire vorm. Maar enige verrijking van de content (extra foto’s, video, hyperlinks, het delen van content, advertenties) is ver te zoeken. Verder heeft de Persgroep aangekondigd ‘hoogstwaarschijnlijk in september’ met een iPad-app voor zijn kranten te zullen komen. Afgaande op dit artikel in de Volkskrant valt te vrezen dat de iPad-app vergelijkbaar zal zijn met die van NRC ****). Zowel NRC als Volkskrant zijn overigens ook met Pressreader te lezen, een app die toegang biedt tot honderden internationale kranten die per stuk zijn aan te schaffen (voor 99 dollarcent) of allemaal tegelijk toegankelijk zijn voor 10 dollar in de maand. Het is mogelijk de kranten te doorzoeken, vergelijkbare artikelen te vinden en artikelen te mailen. Veel waar voor je geld dus.

NU.nl
In vergelijking met de Nederlandse kranten doet NU.nl het een stuk beter door een dag voor de officiële introductie van de iPad in Nederland met een eigen app te komen. De app ziet er prachtig uit met video, foto’s, populaire onderwerpen op twitter, de mogelijkheid om berichten te delen via twitter (helaas niet via de mail) en is bovendien gratis. Volgens mij bouwt NU.nl hiermee een voorsprong op die voor de Nederlandse kranten moeilijk in te halen zal zijn, zeker als ze vast blijven houden aan een digitale krant met een statisch karakter.

Bereidheid om te betalen
Om consumenten (en dus ook mij) te laten betalen voor nieuws, is echter meer nodig dan een app als van NU.nl. Al langer pleit ik voor een iTunes model voor nieuws. Ik citeer even uit eigen werk (april 2009):

Al eerder ben ik op basis van de long tail tot de gedachte gekomen dat een iTunes-achtig model waarschijnlijk een oplossing biedt, al dan niet gekoppeld aan de mogelijkheid van microbetalingen (zoals legalsounds.com) of een abonnement (zoals Last.fm). Kern van dit model: het stelt de gebruiker centraal, de content is op itemniveau beschikbaar, het aanbod is groot en makkelijk doorzoekbaar, er is een gebruiksvriendelijke interface, de gebruiker is bereid te betalen voor de content èn er is een gebruiksvriendelijk apparaat waarop de content geconsumeerd kan worden. Als het met muziek lijkt te werken, waarom dan niet met nieuwsitems?

Het gebruiksvriendelijke apparaat is er inmiddels en ook lijkt de consument bereid te betalen voor nieuws op maat, zoals bleek uit recent onderzoek dat in opdracht van het Stimuleringsfonds is uitgevoerd door PWC. En ook een Amerikaans onderzoek biedt aanwijzingen in die richting. Kortom, iedereen is er klaar voor. Nu de Nederlandse krantenuitgevers nog.

*) En dat al ruim twee jaar niet meer. Dat is op zich niet zo bijzonder, maar wel als je werkt waar ik werk.
**) Enkele buitenlandse voorbeelden: de Wall Street Journal (gedeeltelijk gratis en verrijkt met video, foto’s en reclame), The Guardian (nieuwsfoto’s), New York Times (gratis selectie van artikelen) en USA Today (meest uitgebreide en bovendien gratis).
***) Tot voor kort kon je daar een gratis proefabonnement voor zes weken op nemen, maar dat aanbod is volgens mij vervallen.
****) Deze aankondiging kon natuurlijk niet uitblijven nadat bekend was geworden dat de voormalige hoofdredacteur van de Volkskrant, Pieter Broertjes, had laten weten nog nooit een iPad te hebben vastgehouden.

Kansen voor uitgevers van digitale content

PWC rapport

Vandaag heeft het Stimuleringsfonds voor de Pers het onderzoek ‘De transitie naar digitale proposities in de krantenindustriegepubliceerd. Dit onderzoek naar de betalingsbereidheid van consumenten is uitgevoerd door PWC en biedt aanknopingspunten voor uitgevers (niet alleen voor krantenuitgevers overigens) om verdienmodellen verder te ontwikkelen, vooral nu in binnen- en buitenland voorzichtige stappen worden gezet om journalistieke content achter een betaalmuur te zetten.

Consumentenvoorkeuren
De bereidheid tot betalen voor digitale journalistieke content is vaker onderzocht en de resultaten waren zeer wisselend. Het grote verschil met eerdere onderzoeken is dat PWC diepgaand de voorkeuren van consumenten heeft onderzocht via een methode waarbij verschillende proposities (gratis, betaald, aanvullende diensten, nieuwsduiding, losse artikelen, artikelen gebundeld naar thema) aan de geënquêteerde werden voorgelegd. Hieruit bleek dat ruim 21% bereid was te betalen. De bereidheid is het hoogst bij reizigers openbaar vervoer, jongvolwassenen, gebruikers van smartphones, hoogopgeleiden, bovenmodale inkomens en abonnees op dagbladen.

bereidheid tot betalen

Percentage dat bereid is te betalen voor...

Betalingsbereidheid van abonnees en niet abonnees (bedrag omgerekend naar gemiddelde prijzen per week)

Betalingsbereidheid van abonnees en niet abonnees (bedrag omgerekend naar gemiddelde prijzen per week)

betalingsbereidheid overigen

Betalingsbereidheid van openbaar vervoerreizigers, jongvolwassenen en smartphone gebruikers

Nieuws op maat
Door de consument wordt een sterke voorkeur aan de dag gelegd voor losse artikelen, al dan niet gebundeld naar thema, waardoor de mogelijkheid ontstaat om naar eigen wens een nieuwspakket samen te stellen, ook op basis van artikelen van verschillende uitgevers (via het strippenkaartmodel).   Het pakket waar de grootste voorkeur naar uitgaat is regionaal nieuws. De bereidheid om voor dit pakket te betalen is echter lager dan bijvoorbeeld voor financieel nieuws.

Nieuws op maat waarin consumenten die bereid zijn te betalen specifiek geïnteresseerd zijn

Nieuws op maat waarin consumenten die bereid zijn te betalen specifiek in geïnteresseerd zijn

Betalingsbereidheid per type nieuws

Betalingsbereidheid per type nieuws

Motivatie om te betalen
Een belangrijke conclusie is verder dat bij de doelgroep die niet bereid is te betalen voor digitale content, een aantal bezwaren (redenen) bestaat die door de uitgevers kan worden weggenomen of verkleind. Het door deze groep genoemde bezwaar van een laag betalingsgemak kan bijvoorbeeld door de aanbieders worden verbeterd. Hetzelfde geldt volgens de onderzoekers voor de (gepercipieerde) kwaliteit of prijszetting.

Reden om wel te betalen voor online nieuws

Reden om wel te betalen voor online nieuws

reden om niet te betalen

Reden om niet te betalen voor online nieuws


Nieuws op de iPad?

Aan consumenten is ook de vraag voorgelegd op welke manier ze online nieuws (zowel gratis als betaald) tot zich nemen. De desktop blijkt veruit favoriet.

Het mediumtype waarmee online nieuws gelezen wordt.

Het mediumtype waarmee online nieuws gelezen wordt

Als iPad bezitter ben ik erg benieuwd naar de digitale krantenversies die de uitgevers voor dit apparaat gaan uitbrengen. Het onderzoek dat door PwC is uitgevoerd biedt volgens mij voldoende inspiratie om hun kranten-app vorm te geven.

De iPad als e-book reader

Amazon Kindle app

Amazon Kindle app

Zoals ik hier eerder liet weten, heb ik nu ruim een maand een iPad en ik doe er veel mee: feeds lezen, film en series kijken, e-mails schrijven, muziek luisteren, etc. Maar boeken lezen deed ik eigenlijk niet. Toch ben ik afgelopen weekend maar eens een boek gaan lezen dat ik via de Kindle-app gedownload had. En ik moet zeggen: het bevalt eigenlijk wel, vooral op een warme zomeravond als het buiten wat donkerder begint te worden is zo’n iPad ideaal. Overdag (en zeker in direct zonlicht) is het minder prettig leesbaar, maar in de schaduw nog alleszins aanvaardbaar.*)

Het sociale lezen

Het sociale lezen

Het sociale lezen
Bij het lezen van dat boek kwam ik een stuk tekst tegen dat was onderstreept: dat bleek een stuk te zijn dat door andere lezers werd gewaardeerd. En dat introduceert een nieuwe, sociale dimensie aan het lezen. Niet alleen: de mensen die dit boek kochten vonden dat boek ook leuk, maar ook: andere lezers waardeerden vooral die en die passages. Zet al die passages op een rijtje en je kunt snel door een boek hoppen. Minder geschikt voor romans, maar voor alle management- en studieboeken een uitkomst lijkt mij.


*) Met de Kindle-app op je iPhone kun je bovendien het boek verder lezen op het punt waar je gebleven bent. Erg handig voor verloren momenten als je je iPad niet bij je hebt.

Categorieën:tablet Tags:, , ,

iPad als venster op de wereld

iPad

Nu ik ruim een maand over een iPad beschik, is het tijd voor een evaluatie. Waar gebruik ik de iPad allemaal voor, wat mis ik nog en wat niet? En wat voor apparaat is het eigenlijk? Een e-reader? Een iPod Touch XL? Een passief media-apparaat?

iPad als mediapad
Om met het laatste te beginnen: een iPad is wat ik een mediapad zou willen noemen: geschikt voor het consumeren van verschillende soorten media, zowel tekst en foto’s als muziek en video. Ik gebruik hem dagelijks: om te surfen op de bank, muziek te luisteren in de trein, een aflevering van een tv-serie te kijken in bed *) of om rss-feeds (met Headline), PDF’s (met Goodreader), tijdschriften (zoals Wired) en gebookmarkte artikelen (met Instapaper en Read it Later) te lezen **). Boeken lezen (toch één van mijn favoriete bezigheden) doe ik eigenlijks nauwelijks op de iPad, ook al gaat het kopen en downloaden van boeken via de Kindle App van Amazon erg gemakkelijk (via de iBook store kunnen nog geen recente boeken worden gekocht) ***). Een e-book reader zou ik de iPad dus zeker niet willen noemen. Bovendien zijn paperbacks inclusief verzendkosten nog steeds goedkoper dan de e-book versie.

Tot zover de ‘passieve’ kant van de iPad. Omdat fotograferen en filmen niet kan met de iPad (overigens wel het bewerken daarvan), blijft er aan de actieve kant eigenlijk één ding over: schrijven. En dat doe ik dan ook regelmatig: mailtjes maken en beantwoorden (via de standaard mail app), de agenda bijwerken (ook via de standaard app), notities maken (met Evernote) en aan concepten van blogs werken (met de Wordpress app, maar ook met Evernote). De batterij van de iPad gaat echt ongelofelijk lang mee (meer dan 10 uur), dus genoeg om er een hele dag mee te werken. Kortom, een ideaal apparaat. Maar natuurlijk blijft er altijd wat te wensen over.

Wat mis ik nog?
Een USB-poort? Zo 2009! Om bestanden uit te wisselen gebruik je ofwel iTunes (helaas nog wel via een draadje) ofwel een dienst als Dropbox. Dropbox maakt het uitwisselen van bestanden super makkelijk, omdat op alle apparaten waarop dit programma staat geïnstalleerd de bestanden gesynchroniseerd zijn (in de gratis versie tot 2GB). Verder is het uitwisselen van bestanden met anderen erg eenvoudig, omdat via de webversie van Dropbox een link naar het uit te wisselen bestand kan worden gemaakt.

Een camerafunctie? Mis ik ook niet. Als ik ergens een snapshot van wil maken, gebruik ik m’n iPhone wel ****). Omdat multitasken (nog) niet mogelijk is op de iPad, gebruik ik mijn iPhone behalve voor foto’s ook als invoerapparaat voor notities als ik iets op de iPad aan het lezen ben. Die notities worden vervolgens via Evernote automatisch gesynchroniseerd met mijn iPad.

Een telefoon? Laatst zei iemand tegen mij dat hij pas een iPad zou kopen als hij ermee kon bellen. Hoewel dat nu al zou kunnen via Skype, lijkt me dat niet echt handig, ook niet met headset ****). En hoewel ik de iPad vaak bij me heb, steek je die toch niet zo makkelijk bij je als je telefoon (dus een aparte telefoon blijft toch noodzakelijk).

Wat mis ik dan wel? De mogelijkheid om zonder kabel met iTunes mijn muziek, films en apps te synchroniseren, online TV-kijken op de iPad, annotaties kunnen maken op PDF’s (liefst met Goodreader) en de apps Uitzending Gemist en Nu.nl voor de iPad *****).  Wat het online TV-kijken betreft: niet alle uitzendingen zijn via streaming beschikbaar of te vinden in Uitzending Gemist. Ik wil mij bij wijze van uitzondering af en toe best aan de voorgeschreven kijktijden van de omroepen houden, maar dan toch graag op het apparaat naar mijn keuze. Ik vind de iPad nu al een venster op de wereld, maar met de mogelijkheid van TV-kijken, wordt het dat helemaal.

*) Voor de kijkers die zich na de laatste aflevering van Lost enigszins, uh, verloren voelen, heb ik het volgende alternatief in de aanbieding: FlashForward. Binnenkort (vanaf 1 juli) te zien op Veronica, met een aantal bekende gezichten uit Lost en een vleugje 24 (van dezelfde bedenkers namelijk), maar dan zonder die irritant rinkelende telefoons. Helaas heeft ABC besloten seizoen 2 te cancellen vanwege te lage kijkcijfers. Voor de liefhebbers van ABC-series heb ik daarom het volgende alternatief: Modern Family, een sitcom met trekjes van The Office en Everybody Loves Raymond (maar dan zonder de irritante ingeblikte lachsalvo’s). Voor seizoen 2 schijnt de opdracht al de deur uit te zijn.

**) In een afzonderlijke blogpost zal ik binnenkort de genoemde apps uitgebreider bespreken.

***) Dat komt, denk ik, omdat je elke bezigheid op de iPad in principe wilt afronden. Een boek lees je in de meeste gevallen niet in één keer uit.

****) Ik kan me overigens wel voorstellen dat een camerafuntie voor chatten of videobellen handig zou kunnen zijn.

*****) De apps die voor de iPhone zijn gemaakt kunnen op de iPad worden uitvergroot, maar het resultaat is het net niet: de letters zijn net iets te vaag en de resolutie van de video is net iets te laag.

Get Adobe Flash playerPlugin by wpburn.com wordpress themes